Stranka je i oni .... u tišini .... nijem

SORRY za propuste prijevod Ovaj blog

Stranka je i oni .... u tišini .... nijem

Dva čempresa, dvije fotografije, dvije izgleda da ću vidjeti s nostalgijom,
gdje se dva tijela leže u niši, duše i tijela,
dva lica nasmijana me nježno kao moje suze činiti dobro
oca i majku u sjeni čempresa mi reći što Ja ih volim. Moji djed i baka, moji ujaci ... Tijela spasio vrhu kostiju, tetke, pogledajte mene, oni znaju koliko ljubavi sam dao male prekide između zidova, samo prošlih sjećanja .... završilo dani mrtvih, dnevni gleda na drugi način. Little malo stepenice idu ostali stanari dolaze, da je, bez slike na svoj ​​vrata, stranci će biti kada smo ih vidjeli kako smo radije zaboraviti stvarnost smrti i života , a to je ono što je tamo, koji je svojom smrću .. Njegova ljubav Nikad otišao. Unutar godine, održat će se isti scenarij, tihi i mnogi koji se penju stepenicama i donio svoje cvijeća i svijeća, Počivao u miru, a mi ćemo opet vidjeti, do starih , ali umjesto cvijeća? kojega će se sjetiti da biste dobili molitvu na svojim usnama? Las načini naši stari, što su djela iz prošlosti nestaju,progresivizma odbacuje stare načine naši stari i društva koje zaboravlja ono što mali, oni nas učili, je da niječu postojanje, je to živjeti bez vrijednosti kao slabo uzgojenih životinja. Sada sve što ide i toleranciju od majke, s obzirom naša šutnja,slomljena te vrijednosti, obitelj postaje ... ne znam što bi ga zovu! majke majke roditelji ... roditelji ... djeca rasponi ne razumijem .... i socijalna kriza pogoršava ujutro mladosti, nema budućnosti ... nevoljko. je otišao mrtvih, ali živi .. . black nas budućnost čeka, nadamo se da nas štiti, ali ako zaboravimo svoja lica, ako mi samo jedan dan u godini, sjećamo se da je u ostatku groblja, mi ćemo umrijeti živ ... jer život bez snova .... Smrt je u zoru.

La fiesta se fué y ellos .... en su silencio .... callan

Dos cipreses, dos fotos, dos miradas que me ven con nostalgia,
donde dos cuerpos descansan en un nicho, unidos cuerpo y alma,
dos caras que me sonríen con ternura mientras mis lágrimas manan
padre y madre con la sombra de los cipreses me dicen lo que me aman.

Mis abuelos, mis tíos... cuerpos de huesos en lo alto guardados,
tías que me miran, que saben cuanto cariño de pequeño me daban
silencios entre muros, tan solo recuerdos del pasado ....
han terminado los días de Difuntos, los vivos mirando para otro lado.

Poco a poco por las escaleras irán otros inquilinos llegando,
que sin una foto en su puerta, desconocidos serán cuando los veamos
mientras nosotros preferimos olvidar la realidad de la muerte y la vida
y eso es lo que hay allí, que con su muerte..su amor nunca ha marchado.

Dentro de un año, se celebrará el mismo y silencioso escenario
y muchos de los que subimos sus escaleras y flores y velas llevamos,
descansaremos en paz y veremos como otra vez, suben los de antaño
pero en vez de flores ¿quien se acordará de ponernos una oración en sus labios?

Las costumbres de nuestros ancianos, desaparecen como actos del pasado,
el progresismo rechaza las viejas costumbres de nuestros ancianos
y una sociedad que olvida lo que de pequeños, ellos nos enseñaron,
es negar nuestra existencia, es vivir sin valores como animales mal criados.

Hoy todo vale y la tolerancia de las madres, con nuestro silencio prestado,
ha roto esos valores, la familia se transforma en ...¡¡¡¡ no sé como llamarlo!!
madres con madres...padres con padres...los hijos no entienden de rangos ....
y la crisis social agrava el mañana de una juventud, sin futuro...sin ganas.

Los muertos se han ido, pero a los vivos...un negro futuro nos aguarda,
ojalá que ellos nos protejan pero si nosotros olvidamos sus caras,
si nosotros solo un día al año, nos acordamos que en cementerios descansan,
habremos muerto vivos...porque la vida sin sueños.... es muerte de madrugada.