"" "" Dva čovjeka .... Žena ......... Tri tišina .. ""

SORRY za propuste prijevod Ovaj blog

"" "" Dva čovjeka .... Žena ......... Tri tišina .. ""

Kad padne noć i tišina daje mir na osjećaje,
razmišljati o svom udaljenošću me užasava, kao da nikada nisam vam se ponovno sastati
kako veličanstven i lijepo gledati idete gdje prije vidio sat,
sada se ne mogu vidjeti moje oči, ali s mislio, sjećam se .. Vi odletio u lava zemljišta gdje je zemljište ima boju ... crno- zeleni ostavljajući našim cestama corredoiras i Svetog tvrtka, pustinjama i tamo, gdje se očekuje gljiva .... da se rez .... im dati poljubac, a vaš nazočnost neće i neću vidjeti svoje tijelo. ćete se probuditi na višim planinama, a sunce će zagrijati prvi, ali to se neće naći naše kestenje ili miris castiñeiros, Najnoviji čuti ljude koji znaju tko živi u prvomkoraku, ali da će biti samo sjena onoga što smo bili i još uvijek jesu. Moj kava i nije cool sa zraka smrti, hladi moj žar ... moje oči opet vidjeti da ženska tajna me doveo , ali noću je zrak vlažan Galicia, gdje Mjesec je hladno , a sunce nas čini kako je lijepa zemlja naših predaka .... ... ovdje u ovo mali kutak na ušću, gdje je Marija Soliño je vikao na nebo i Maria de la Mante činilo se da djecu "" ".... ili da se vrati na spavanje", " Ovdje, gdje je stara zimske poplave poalladas otopi, sjećam se moje stari prijatelj i da posjeduju taj memorije ......... Poput onih morskih lavova u more u potrazi za život, što je izašao iz grada brzo, daleko ... a možda ... bolno let .. . , ali od ovog ... i ja ću ga se sjetiti i čežnju .... Želim da netko vjeruje drugog voli ju više, a drugi vjeruje da zaslužuje prvo mjesto. Dvojica muškaraca od žena ... urodilo plodom prijateljstvo s vremenom , ali ste odabrali niti zato što je ubio staru kick iznutra, a ispijanje kave kao danas se sjećam, pa čak i izgleda lijepo .... u povijesti čovječanstva nije bilo smrtnih slučajeva od žene između dva kraljevstva . Ipak smo pričali s vama, a kava je vrije, "Znam što želim više od tebe ..." .... " to ide .... što je bilo prije .... " i pozdraviti zbogom do druge kave, da razgovaraju , ali u tišini kako muškarci ne pričaju .. koliko mi nedostaješ!

"""" Dos hombres.... una mujer ......... tres silencios..""

Cuando la noche llega y el silencio da paz a los sentimientos,
pensar en tu lejanía me aterra como si nunca más volviera tu encuentro
que verte pasar majestuosa y bella por donde antes te veía al acecho,
no pueden ahora verte mis ojos, aunque con el pensamiento, te recuerdo..

Volaste a las tierras de lava donde la tierra tiene el color ... negro
dejando nuestras verdes corredoiras y los caminos de la Santa Compaña, desiertos
y allí, donde las setas te esperaban .... de que siendo cortadas ....
les diera un beso, ya no verán tu presencia y yo no veré tu cuerpo.

Despertarás en montañas más altas y el Sol te calentará primero,
pero ahí no encontrarás nuestras castañas ni el olor de los castiñeiros,
más moderna la gente escucharás que desconocen quien vive en el primero
pero tu paso una sombra solo será de lo que aquí eras y sigues siendo.

Mi café ya no se enfriará con el aire que al pasar, enfriaba mi celo ...
mis ojos no volverán a ver aquella hembra que misterio me trajeron
pero en las noches de los húmedos aires gallegos, donde la Luna tiene frío
y el Sol nos hace sentir lo bella que es la tierra de nuestros abuelos ....

...aquí, en este pequeño rincón de la Ría, donde María Soliño clamaba al Cielo
y María de la Manta parecía decirle a los niños """ dormir .... o vuelvo  ""
aquí, donde las viejas riadas de invierno en poalladas se fundieron,
te recuerdo mi vieja amiga y en ese recuerdo.....te poseo ....

Como aquellos lobos marinos que salían a la mar buscando el sustento,
saliste del Pueblo en rápido, lejano ... y tal vez ... doloroso vuelo ...
pero desde aquí... él y yo te recordamos y en la añoranza .... te queremos
que uno cree que el otro la ama más y el otro cree que la merece primero.

Dos hombres por una mujer ... dieron fruto a una amistad con el tiempo
pero tu a ninguno escogiste porque una vieja patada te mató por dentro,
y tomando café como hoy te recordamos y hasta parece bello ....
que en la Historia de la Humanidad muertes hubo por una mujer entre dos Reinos.

Sin embargo nosotros charlamos de ti, mientras el café está hirviendo,
"yo sé que te quería más a ti..." ...." que va .... tu llegaste primero ...."
y un saludo al despedirnos hasta que en otro café, de ti hablemos
pero en el silencio donde los hombres no hablan..¡¡¡ cuanto te echo de menos!!