POSVEĆEN u kuću-muzej za "A MANGALLONA" u Cangas de Morrazo-Pontevedra-Spain (amangallona@gmail.com~~HEAD=pobj) i
Stvoritelj i redatelj Camilo Camaño Gestido
http://mangallona.blogspot.com.es.
camanoxestido@gmail.com
"" "A VJEČNA stva muzeju u Cangas de MORRAZO MANGALLONA" "" "
DIO "" "a MANGALLONA" ""
Dušni dan koji nas podsjećaju of the Dead,
zaključani u stijenki zemlji čekajući pozdrava ili utjehe,
lijepe Day Muzej, dolazi s Magic na starim kamenjem,
milujući mekog drva radi ... omatanje svoja platna.
Iz godine u godinu umjetnik otvara svoja vrata za razmatranje njegove umjetnosti
obistiniti kao čisti osjećaj u duši koja plazmi na kamenje,
Ovdje lik ... Ima li nešto čudno bezimeni ... nema savjesti ...
neke slike žena ... neke potezima na platnu su ...
Osim toga, za razliku od Mangallona groblja ... ... I u ovom trenutku ...
Ona napušta pritvor, koji je mirno dugo godina ... on je odlaganje
na tlu, na četkicu ili drvo kada je mjesec miluje Sunca-Star ... by Camilo Camaño ... njen dragi pjesnik.
zemaljski pohvale, nagrade i priznanja naše zemlje i naravno,
na drugi, a ponekad i dalekih zemalja, njegove crne odjeće njeguje njegovu dušu
koja haljina, u pratnji svoje brkove i njihove grive dati semblanza
biće izabran ... ali samo izabrao za nju ...
Još jedna godina se slavi dan muzeja i jedini koji dan ...
kada gaze zemlju ... ako zatvorite oči dok hoda ...
će osjetiti blagi toplinu stari ... i kroz to ... prirodnog Art
tog čovjeka koji se zove Camilo Camaño godine u čast našu zemlju
Eugenio nježno Tievo Parcero.
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAMAÑO GESTIDO
http://mangallona.blogspot.com.es.
camanoxestido@gmail.com
""" A ETERNA CASA- MUSEO DE A MANGALLONA EN CANGAS DE MORRAZO """"
SEGUNDA PARTE “”” A MANGALLONA “””
Cual día de Difuntos nos recuerdan a Muertos,
encerrados en tierras amuralladas esperando un saludo ó un consuelo,
el bello día de los Museos, llega con Magia sobre las viejas piedras,
acariciando sus suaves obras de madera... envolviendo sus lienzos.
Y año tras año el Artista abre sus puertas para que contemplemos su Arte
hecho realidad como puro sentimiento de su Alma que plasma sobre las piedras,
aquí una figura... allí, algo extraño sin nombre ... sin conciencia ...,
unos cuadros de mujer ... unos brochazos que sobre el lienzo quedan ...
Más, a diferencia de los Camposantos ... en la Mangallona ... y por estas fechas...,
Ella sale de su encierro, cual callada un largo año estuviera ... depositando
sobre el suelo, sobre el pincel o sobre la madera cuando la Luna es acariciada por el Sol de las Estrellas ... a través de Camilo Camaño... su amado Poeta.
Alabanzas terrenales, premios y reconocimientos de nuestro País y como no,
hasta de otras y a veces lejanas tierras, mientras su ropa negra abriga su Alma
cual de vestir, acompañado de su bigote y sus melenas dan semblanza
de un ser elegido... pero solo elegido por ELLA ...
Otro año más se celebra el día de los Museos y solo ese día ...
cuando piséis esa tierra... si cerráis los ojos al caminar ...
sentiréis el suave calor de la VIEJA ... y a través de ELLA ... el Arte natural
de ese Hombre llamado Camilo Camaño honrando un año más nuestra tierra
Con afecto- Eugenio Tievo Parcero.
domingo, 12 de febrero de 2017
DIO "" "a MANGALLONA" ""
POSVEĆEN u kuću-muzej za "A MANGALLONA" u Cangas de Morrazo-Pontevedra-Spain (amangallona@gmail.com~~HEAD=pobj) i
Stvoritelj i redatelj Camilo Caamaño Gestido
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
DIO "" "a MANGALLONA" ""
Sjećam vas kao što ste bili prije i neka tajanstvena stvar mi je o vama,
mala i vrlo stara, stara odjeća ... pa čak i mraku ...
okružen vrlo visokim korovom .... i izbjegavanje ljudi ...
za jedan ne trpe, skrivena, za one koji je prošao.
Rekao je da je u tom brlogu ... živjeli ... jedan Meiga ...
a od tamo ..... Mitologije grozničavih neupućenih umova,
Blackest što je njegova priča je rekao ... bilo je više strah od vas,
ali nikad nisu znali da Meigas ... može li se smijati ili patiti.
Siguran sam da je to samo jedna stara žena koja tu živi,
"Neznanje ljudi koji proklamira svoju odjeću samo nasmijati
"To je stara Meiga koji živi u Mangallona, odande,
da puni mjesec noći, jede djecu duše, da živimo !!!
"A ako Meiga van ... što ...? Zar ne znaš da postoje dobri Meigas
mila srce, što djevice ili ih napustili daleko htjela
više ne trpe .... zavist ljudi ... zlo čovjeku ...
nepravdama zemljoposjednika ... U to vrijeme, bili tamo ...?
'Došlo je do Meiga ... Yesss ...? Je Rosalia de Castro nije bio lijep Meiga
bol, radost, ljubav ... pa čak i najveći Poetika strast ...
u svom slatkom pisati, opčinjen svojim lijepim soul pjesama .....
... ljubitelji i volio podučava svoje stihove ... radost želi živjeti?
"To je živio Meiga .... Da, gospodine .... ali to mora biti kao anđeli
..¡ Jer mislim da je tako ...? Sada, ako ste u posjetu Mangallona ... umjesto zvižduka,
pokriva staru kuću .... "Sada, ako ste tamo ... ART vidjeti samo oči
pitome i lijepe slike, fine kamene skulpture i drveni ... ART napokon.
"Zasluga je umjetnik koji je dao novi život na tamu koja je bila tamo ... !!!
"Ti budalasti ... da nerođeno jedan umjetnik da umjetnost može osjećati ...
ako je Mangallona je živio ... jedan Meiga zlo oko poput magle,
da, ako je tako ... će uništiti njegovu zlu moć umjetnik i nikada ne bi mogao živjeti tamo ... !!!
Stoga u plazmi u njegovim slikama, oblikuje kamen i drvo ... "reći ... !!!
jer on osjeća Meiga ... staricu koja je živjela i još uvijek živi ... tamo ...
slast ... u toplim noćima punog mjeseca .... tvoja duša Mir će doći,
nadahnjuje njegov vedar duh ... koji daje Meiga i umjetnosti, to čini za vas.
No, ne pitaj umjetnika ... jer on će se sakriti .. samo za sebe ...
Štoviše, znam da je dobar Meiga, koji je živio davno ... ... tamo ...
to je za umjetnika prijatelj, majka, supruga ... pa čak i ljubavi drug ..
koji je u toplim noćima punog mjeseca, on inspirira i tako je, boje i ...
S afecto._ Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAAMAÑO GESTIDO
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
PRIMERA PARTE “”” A MANGALLONA “””
Te recuerdo como antes eras y alguna cosa misteriosa me hablaron de ti,
pequeña, muy anciana, de ropas viejas... y hasta tenebrosa...
rodeada de malezas muy altas.... como evitando a la gente...
para que más no te hicieran sufrir, oculta, para los que pasaban por allí.
Decían que en dentro de esa guarida... habitaba... una Meiga...
y a partir de ahí..... Mitologías de mentes ignorantes calenturientas,
cual más negra fuera su historia contada... más miedo había de ti,
pero nunca supieron que las Meigas... te pueden hacer reír ó sufrir.
Estoy seguro que simplemente era una anciana, la que vivía allí,
¡¡¡ ignorancia del Pueblo que por sus ropas proclama solo para reír
¡¡¡ es una Meiga vieja la que vive en la Mangallona, apartarse de ahí,
que por las noches de Luna Llena, le come el alma a los niños, para vivir!!!
¡¡¡ Y si una Meiga fuera ...¿qué...? ¿acaso no saben que hay Meigas buenas
de corazón amante, cual doncellas abandonadas o ellas, apartarse quisieron
para más no sufrir.... las envidias de la gente...la maldad de los hombres...
la injusticias de los terratenientes... que en aquel tiempo, existían allí...?
¡¡¡ Había una Meiga ...Siiii ...? ¿Es que Rosalía de Castro no fue una bella Meiga
del dolor, de la alegría, del amor ... y hasta de la más grande pasión Poética ...
en su dulce escribir, que embrujó con sus bellos Poemas del alma .....
a amantes y amadas ... enseñando con sus Versos ... la alegría de querer vivir?
¡¡¡ Vivió una Meiga.... si señores .... pero debió ser como los mismos Ángeles
..¡ porque lo pienso así ...?ahora, si vas de visita a la Mangallona... en vez de silbas,
cubriendo la vieja Casona .... ¡¡¡ ahora si vas por allí... solo ARTE verán tus ojos
en mansos y bellos cuadros, en esculturas de fina piedra y de madera ...ARTE al fin.
¡¡¡ El mérito es del Artista que le dio nueva vida a las penumbras que había allí...!!!
¡¡¡insensatos ... que aún no ha nacido un solo Artista que el Arte pueda sentir ...
si en la Mangallona hubiese habitado ... una malvada Meiga de ojos como la niebla,
que de ser así ...su Poder malvado destruiría al Artista y jamás podría allí... vivir!!!
Por eso plasma en sus cuadros, moldea la piedra y de la madera...¡¡ que decir...!!!
porque él siente a la anciana Meiga ... que vivió y sigue viviendo... allí ...
su dulzura ... en las cálidas noches de Luna Llena .... su Paz que del alma le llega,
inspirando su mente serena... que la Meiga le entrega y en Arte, lo convierte para ti.
Pero no se lo preguntes al Artista ...porque él lo ocultará .. solo para sí ...
más, yo sé que esa buena Meiga, que hace mucho tiempo ... vivía ... allí ...
es para el Artista una amiga, madre, esposa ... y hasta amante compañera ..
que en las cálidas noches de Luna Llena, le inspira, y por eso él, pinta así...
Con afecto._ Eugenio Tievo Parcero
Stvoritelj i redatelj Camilo Caamaño Gestido
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
DIO "" "a MANGALLONA" ""
Sjećam vas kao što ste bili prije i neka tajanstvena stvar mi je o vama,
mala i vrlo stara, stara odjeća ... pa čak i mraku ...
okružen vrlo visokim korovom .... i izbjegavanje ljudi ...
za jedan ne trpe, skrivena, za one koji je prošao.
Rekao je da je u tom brlogu ... živjeli ... jedan Meiga ...
a od tamo ..... Mitologije grozničavih neupućenih umova,
Blackest što je njegova priča je rekao ... bilo je više strah od vas,
ali nikad nisu znali da Meigas ... može li se smijati ili patiti.
Siguran sam da je to samo jedna stara žena koja tu živi,
"Neznanje ljudi koji proklamira svoju odjeću samo nasmijati
"To je stara Meiga koji živi u Mangallona, odande,
da puni mjesec noći, jede djecu duše, da živimo !!!
"A ako Meiga van ... što ...? Zar ne znaš da postoje dobri Meigas
mila srce, što djevice ili ih napustili daleko htjela
više ne trpe .... zavist ljudi ... zlo čovjeku ...
nepravdama zemljoposjednika ... U to vrijeme, bili tamo ...?
'Došlo je do Meiga ... Yesss ...? Je Rosalia de Castro nije bio lijep Meiga
bol, radost, ljubav ... pa čak i najveći Poetika strast ...
u svom slatkom pisati, opčinjen svojim lijepim soul pjesama .....
... ljubitelji i volio podučava svoje stihove ... radost želi živjeti?
"To je živio Meiga .... Da, gospodine .... ali to mora biti kao anđeli
..¡ Jer mislim da je tako ...? Sada, ako ste u posjetu Mangallona ... umjesto zvižduka,
pokriva staru kuću .... "Sada, ako ste tamo ... ART vidjeti samo oči
pitome i lijepe slike, fine kamene skulpture i drveni ... ART napokon.
"Zasluga je umjetnik koji je dao novi život na tamu koja je bila tamo ... !!!
"Ti budalasti ... da nerođeno jedan umjetnik da umjetnost može osjećati ...
ako je Mangallona je živio ... jedan Meiga zlo oko poput magle,
da, ako je tako ... će uništiti njegovu zlu moć umjetnik i nikada ne bi mogao živjeti tamo ... !!!
Stoga u plazmi u njegovim slikama, oblikuje kamen i drvo ... "reći ... !!!
jer on osjeća Meiga ... staricu koja je živjela i još uvijek živi ... tamo ...
slast ... u toplim noćima punog mjeseca .... tvoja duša Mir će doći,
nadahnjuje njegov vedar duh ... koji daje Meiga i umjetnosti, to čini za vas.
No, ne pitaj umjetnika ... jer on će se sakriti .. samo za sebe ...
Štoviše, znam da je dobar Meiga, koji je živio davno ... ... tamo ...
to je za umjetnika prijatelj, majka, supruga ... pa čak i ljubavi drug ..
koji je u toplim noćima punog mjeseca, on inspirira i tako je, boje i ...
S afecto._ Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAAMAÑO GESTIDO
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
PRIMERA PARTE “”” A MANGALLONA “””
Te recuerdo como antes eras y alguna cosa misteriosa me hablaron de ti,
pequeña, muy anciana, de ropas viejas... y hasta tenebrosa...
rodeada de malezas muy altas.... como evitando a la gente...
para que más no te hicieran sufrir, oculta, para los que pasaban por allí.
Decían que en dentro de esa guarida... habitaba... una Meiga...
y a partir de ahí..... Mitologías de mentes ignorantes calenturientas,
cual más negra fuera su historia contada... más miedo había de ti,
pero nunca supieron que las Meigas... te pueden hacer reír ó sufrir.
Estoy seguro que simplemente era una anciana, la que vivía allí,
¡¡¡ ignorancia del Pueblo que por sus ropas proclama solo para reír
¡¡¡ es una Meiga vieja la que vive en la Mangallona, apartarse de ahí,
que por las noches de Luna Llena, le come el alma a los niños, para vivir!!!
¡¡¡ Y si una Meiga fuera ...¿qué...? ¿acaso no saben que hay Meigas buenas
de corazón amante, cual doncellas abandonadas o ellas, apartarse quisieron
para más no sufrir.... las envidias de la gente...la maldad de los hombres...
la injusticias de los terratenientes... que en aquel tiempo, existían allí...?
¡¡¡ Había una Meiga ...Siiii ...? ¿Es que Rosalía de Castro no fue una bella Meiga
del dolor, de la alegría, del amor ... y hasta de la más grande pasión Poética ...
en su dulce escribir, que embrujó con sus bellos Poemas del alma .....
a amantes y amadas ... enseñando con sus Versos ... la alegría de querer vivir?
¡¡¡ Vivió una Meiga.... si señores .... pero debió ser como los mismos Ángeles
..¡ porque lo pienso así ...?ahora, si vas de visita a la Mangallona... en vez de silbas,
cubriendo la vieja Casona .... ¡¡¡ ahora si vas por allí... solo ARTE verán tus ojos
en mansos y bellos cuadros, en esculturas de fina piedra y de madera ...ARTE al fin.
¡¡¡ El mérito es del Artista que le dio nueva vida a las penumbras que había allí...!!!
¡¡¡insensatos ... que aún no ha nacido un solo Artista que el Arte pueda sentir ...
si en la Mangallona hubiese habitado ... una malvada Meiga de ojos como la niebla,
que de ser así ...su Poder malvado destruiría al Artista y jamás podría allí... vivir!!!
Por eso plasma en sus cuadros, moldea la piedra y de la madera...¡¡ que decir...!!!
porque él siente a la anciana Meiga ... que vivió y sigue viviendo... allí ...
su dulzura ... en las cálidas noches de Luna Llena .... su Paz que del alma le llega,
inspirando su mente serena... que la Meiga le entrega y en Arte, lo convierte para ti.
Pero no se lo preguntes al Artista ...porque él lo ocultará .. solo para sí ...
más, yo sé que esa buena Meiga, que hace mucho tiempo ... vivía ... allí ...
es para el Artista una amiga, madre, esposa ... y hasta amante compañera ..
que en las cálidas noches de Luna Llena, le inspira, y por eso él, pinta así...
Con afecto._ Eugenio Tievo Parcero
Kako se izvući kad je riječ zvuči ...? """ A MANGALLONA """
POSVEĆEN u kuću-muzej za "A MANGALLONA" u Cangas de Morrazo-Pontevedra-Spain (amangallona@gmail.com~~HEAD=pobj) i
Stvoritelj i redatelj Camilo Camaño Gestido,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
Kako se izvući kad je riječ zvuči ...? """ A MANGALLONA """
TALKING SA Camilo Caamaño Gestido gdje umjetnost
Izvučeni na putu da bude priding Naši ljudi
Sjedeći na bijelom kamenu mramora Green Mountain
i on ima kao pratilac u obližnji EKO pjesnik,
a slikar promatra kristalno vodama Ria
Oni su nadahnuća lijepu sliku u svom umu, tiho razgovor.
Bez usporedbe, umjetnost i umjetnost mogu imati više vrijednosti
Riječ kad se ostavlja dušu koja utjelovljen Bohemian slatke četke
rekao je pjesnik, jer vjerujem da je 2 + 2 = 4, pod Neba i Zemlje
dok je ono što vaš um ... plazme ovisi o tome tko ga vidi.
Možda se tako stari pjesnik, ali kao što vas baciti zvuči zvukove
Eko čujete isti i na isti način u cijeloj zemlji,
s mojim slikarstva ... dobijem da ravne linije Curven ...
Sea pridružuje vjetar ... u skladu s ponovno svaki.
Slikar -¡¡¡ ne razumijem !!! Volim jer ako joj kažem da Poetisa
Pisao je na mojoj zemlji ... "i gdje se sakriti ... ste zabrinuti iznenađeni"
dok je tebe, boje tragova u zakrivljenih linija u Wind Surf
plutajući bos, u nadi da će shvatiti što dolazi iz duše.
Ne bojite za mene razumiju me, ali da traže
među crne ili bijele siluete, između valjanja zelena i
Crvena linija, koja je u mom umu ljubavi ih baca, jer
Voljeti ili mrziti, ovisno o tome što vidite da se osjećam.
"Rekao si mi pjesmu svog Zemlji", gdje se sakriti ... "
više ću vam reći o drugom lijepe žene, sjedi na sjedalu vlaka
na prozoru koji imitira svoje tijelo; dok spava izgleda da mislim ...
... Pet poljupci su mu usne očekivati da bolesno srce uspjeti.
Jasno -¡¡¡ Painter ... !!! On je za spavanje žena, a čini se da je lijepa ...
Pjesnik -¡¡¡Que su naivni, jer to nije ono što mi je četka rekreira ...
za mene su jednostavne snove, jer čak i ako smatrate da joj je u snu,
ona je i dalje Mountain budan, a ona nikada nije bila daleko.
Sudbina je viđenje samo kao ljubav i poljupci razdvaja ih uspjeti
To će biti jako lijepo ono što vam reći Pintor, ali samo će se odraziti umjetnosti
Plod oblik i Silent tko slatko, vidi sliku
dok sam se baciti u vjetar da se na Eco, mi vraća.
Pjesnik, slikam za sebe i moje tople četke su kao za vas
svijetli toplo svjetlo na puni mjesec noći, ali izgleda
I njihove ljubavi kad je hladan vjetar budi moj Amada
Za ovo područje će uvijek biti s slikate Umjetnost četke ili riječ zvuči.
onda -Sigamos Slikar, razmišljajući o svom platnu i ja
na Eko ravnice osjećaja čuvamo
iako nitko ne razumije, u našem umu
jer ljubav je isto bilo u Word ili četkom koja ih izražava.
S afecto.- Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAMAÑO GESTIDO,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?
CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO
Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.
-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.
-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al sonidos
al Eco que se escuchan igual y de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las recree.
-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas, esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.
-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio verán dependiendo de lo que por mí sientan.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
sus labios… cinco besos esperan que a su enfermo corazón no llegan.
-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha recrea …
para mí son simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.
Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras, yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me viene de vuelta.
-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de luz en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o la Palabra suena.
-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, en el interior de nuestra mente
porque Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.
Con afecto.- Eugenio Tievo Parcero
Stvoritelj i redatelj Camilo Camaño Gestido,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
Kako se izvući kad je riječ zvuči ...? """ A MANGALLONA """
TALKING SA Camilo Caamaño Gestido gdje umjetnost
Izvučeni na putu da bude priding Naši ljudi
Sjedeći na bijelom kamenu mramora Green Mountain
i on ima kao pratilac u obližnji EKO pjesnik,
a slikar promatra kristalno vodama Ria
Oni su nadahnuća lijepu sliku u svom umu, tiho razgovor.
Bez usporedbe, umjetnost i umjetnost mogu imati više vrijednosti
Riječ kad se ostavlja dušu koja utjelovljen Bohemian slatke četke
rekao je pjesnik, jer vjerujem da je 2 + 2 = 4, pod Neba i Zemlje
dok je ono što vaš um ... plazme ovisi o tome tko ga vidi.
Možda se tako stari pjesnik, ali kao što vas baciti zvuči zvukove
Eko čujete isti i na isti način u cijeloj zemlji,
s mojim slikarstva ... dobijem da ravne linije Curven ...
Sea pridružuje vjetar ... u skladu s ponovno svaki.
Slikar -¡¡¡ ne razumijem !!! Volim jer ako joj kažem da Poetisa
Pisao je na mojoj zemlji ... "i gdje se sakriti ... ste zabrinuti iznenađeni"
dok je tebe, boje tragova u zakrivljenih linija u Wind Surf
plutajući bos, u nadi da će shvatiti što dolazi iz duše.
Ne bojite za mene razumiju me, ali da traže
među crne ili bijele siluete, između valjanja zelena i
Crvena linija, koja je u mom umu ljubavi ih baca, jer
Voljeti ili mrziti, ovisno o tome što vidite da se osjećam.
"Rekao si mi pjesmu svog Zemlji", gdje se sakriti ... "
više ću vam reći o drugom lijepe žene, sjedi na sjedalu vlaka
na prozoru koji imitira svoje tijelo; dok spava izgleda da mislim ...
... Pet poljupci su mu usne očekivati da bolesno srce uspjeti.
Jasno -¡¡¡ Painter ... !!! On je za spavanje žena, a čini se da je lijepa ...
Pjesnik -¡¡¡Que su naivni, jer to nije ono što mi je četka rekreira ...
za mene su jednostavne snove, jer čak i ako smatrate da joj je u snu,
ona je i dalje Mountain budan, a ona nikada nije bila daleko.
Sudbina je viđenje samo kao ljubav i poljupci razdvaja ih uspjeti
To će biti jako lijepo ono što vam reći Pintor, ali samo će se odraziti umjetnosti
Plod oblik i Silent tko slatko, vidi sliku
dok sam se baciti u vjetar da se na Eco, mi vraća.
Pjesnik, slikam za sebe i moje tople četke su kao za vas
svijetli toplo svjetlo na puni mjesec noći, ali izgleda
I njihove ljubavi kad je hladan vjetar budi moj Amada
Za ovo područje će uvijek biti s slikate Umjetnost četke ili riječ zvuči.
onda -Sigamos Slikar, razmišljajući o svom platnu i ja
na Eko ravnice osjećaja čuvamo
iako nitko ne razumije, u našem umu
jer ljubav je isto bilo u Word ili četkom koja ih izražava.
S afecto.- Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAMAÑO GESTIDO,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?
CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO
Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.
-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.
-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al sonidos
al Eco que se escuchan igual y de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las recree.
-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas, esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.
-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio verán dependiendo de lo que por mí sientan.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
sus labios… cinco besos esperan que a su enfermo corazón no llegan.
-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha recrea …
para mí son simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.
Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras, yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me viene de vuelta.
-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de luz en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o la Palabra suena.
-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, en el interior de nuestra mente
porque Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.
Con afecto.- Eugenio Tievo Parcero
viernes, 3 de febrero de 2017
¡¡¡ "" ... I dali su 10 i 11 .. 12 i 1 .. "" !!!
¡¡¡ "" ... I dali su 10 i 11 .. 12 i 1 .. "" !!!
¡¡¡ "" ... I dali su 10 i 11 .. 12 i 1 .. "" !!!
.... Dok su drugi melankolična ... sjećanja na velikog majstora Sabina ... pjevanje ...
"I on je dobio 10 i 11 ... 12 i ... 2 i 3 ..." "uz plažu ...
ali su divlji valovi ... nije mu donio više od morske obale, gdje je očekuje.
Hodao cijeli dan i cijelu noć tražili snu Sandcastle ...
ili možda .... minimalne čestice pijeska ... u rukama podršku ...
Ona se prisjeća: "... i dao mu 12 i jedan ... 2 i 3" na toj plaži.
Ponekad je mislio da je vidio .... da se na kristalne bijele pjene slano, ali ... ...
vozio tamno konj ... eventualno razbiti harem halife ...
više Sabina ga je podsjetio: "... i dao 10 i 11 ... 12 i jedan ... 2 i 3 ..."
"To je čekao i čekao beskrajne sate otvorenih ruku i ispruži valove ... !!!
ali teškom moru valovi .... samo ga doveo ... i valovlju, voda samo donio ...
"I on je dobio 10 i 11 ... 12 i jedan ... 3 ... 2 andthe" na hladnoj plaži.
Biste li vidjeti njezin Sandcastle sja veličanstveno na obali gdje je bilo ...?
¡¡¡Kada bi bilo malo stara kućica ... čak da je pjesnik bio zadovoljan !!!
dok su drugi pjevali "... 12 i ... 2 i 3 ..." No, pijesak, nije stigla
Mjesec, umorni od plaćanja svoj jasan svjetlo ... tako da u svom traženju ih naći,
Htio sam ići na spavanje ... na njenom bijelom i izduženog krevetu koji je čekao
"... I on je dao 10 i 11 ... 12 i jedan .... 2 i 3 ... ujutro ...
"Ali tvoje ruke ... emblandecidas valova da samo ga doveli .... pjene i vode ...
bez pijeska kao i ona mazi grudi ... na plaži sastaviti, a Sabina je pjevala
"... I on je dao 10 i 11 .... 12 i jedan .... 2 i 3 ... i spava u sumrak ...."
¡¡¡ "" ... I dali su 10 i 11 .. 12 i 1 .. "" !!!
.... Dok su drugi melankolična ... sjećanja na velikog majstora Sabina ... pjevanje ...
"I on je dobio 10 i 11 ... 12 i ... 2 i 3 ..." "uz plažu ...
ali su divlji valovi ... nije mu donio više od morske obale, gdje je očekuje.
Hodao cijeli dan i cijelu noć tražili snu Sandcastle ...
ili možda .... minimalne čestice pijeska ... u rukama podršku ...
Ona se prisjeća: "... i dao mu 12 i jedan ... 2 i 3" na toj plaži.
Ponekad je mislio da je vidio .... da se na kristalne bijele pjene slano, ali ... ...
vozio tamno konj ... eventualno razbiti harem halife ...
više Sabina ga je podsjetio: "... i dao 10 i 11 ... 12 i jedan ... 2 i 3 ..."
"To je čekao i čekao beskrajne sate otvorenih ruku i ispruži valove ... !!!
ali teškom moru valovi .... samo ga doveo ... i valovlju, voda samo donio ...
"I on je dobio 10 i 11 ... 12 i jedan ... 3 ... 2 andthe" na hladnoj plaži.
Biste li vidjeti njezin Sandcastle sja veličanstveno na obali gdje je bilo ...?
¡¡¡Kada bi bilo malo stara kućica ... čak da je pjesnik bio zadovoljan !!!
dok su drugi pjevali "... 12 i ... 2 i 3 ..." No, pijesak, nije stigla
Mjesec, umorni od plaćanja svoj jasan svjetlo ... tako da u svom traženju ih naći,
Htio sam ići na spavanje ... na njenom bijelom i izduženog krevetu koji je čekao
"... I on je dao 10 i 11 ... 12 i jedan .... 2 i 3 ... ujutro ...
"Ali tvoje ruke ... emblandecidas valova da samo ga doveli .... pjene i vode ...
bez pijeska kao i ona mazi grudi ... na plaži sastaviti, a Sabina je pjevala
"... I on je dao 10 i 11 .... 12 i jedan .... 2 i 3 ... i spava u sumrak ...."
¡¡¡""... y le dieron las 10 y las 11 .. las 12 y la 1 ..""!!!
¡¡¡""... y le dieron las 10 y las 11 .. las 12 y la 1 ..""!!!
...., mientras otros melancólicos... recordando al gran Maestro Sabina ... entonaban ...
" y le dieron las 10 y las 11, ... las 12 y la una ... las 2 y las 3 ..."" por la playa ...
pero las bravas olas ... no le traían más que agua de mar a la orilla donde él esperaba.
Caminó todo el día y toda la noche buscando su sueño de Castillos de Arena ...
o quizás.... las mínimas partículas que de las arenas ... en sus manos se apoyaran...
mientras recordaba "... y le dieron las 12 y la una ... las 2 y las 3 " en aquella playa.
Aveces creía ver .... que sobre la espuma blanca salitrosa pero cristalina ... ...
cabalgaba una yegua morena ... posiblemente escapada del harén del Califa ...
más Sabina le recordaba " ... y le dieron las 10 y las 11... las 12 y la una ... las 2 y las 3..."
¡¡¡ Esperó y esperó horas eternas con las manos abiertas y sobre las olas estiradas ...!!!
pero el bravo mar.... solo le traía olas ... y las embravecidas olas, solo traían ... agua
" y le dieron las 10 y las 11 ... las 12 y la una ... las 2 ylas 3 ..." en aquella fría playa.
¿ Volvería a ver su Castillo de Arena brillando majestuoso en la orilla en donde estaba...?
¡¡¡ que si solo fuera una pequeña y vieja choza ...también con eso, el Poeta se conformaba!!!
mientras los otros cantaban " ...las 12 y la una ... las 2 y las 3 ..." pero las arenas, no llegaban
La luna, cansada de prestarle su claro de Luz ... para que en su búsqueda las encontrara,
estaba apunto de marcharse a dormir ... sobre su blanca y alargada cama que le esperaba
"... y le dieron las 10 y las 11 ... las 12 y la una .... las 2 y las 3 ... de la mañana ...
¡¡¡ Pero sus manos ... emblandecidas de las olas que solo le traían .... espuma y agua ...,
sin arena que como acariciado pecho ... ella en la playa le entregara, mientras Sabina cantaba
" ... y le dieron las 10 y las 11 .... las 12 y la una ....las 2 y las 3... y dormidos al anochecer ...."
" y le dieron las 10 y las 11, ... las 12 y la una ... las 2 y las 3 ..."" por la playa ...
pero las bravas olas ... no le traían más que agua de mar a la orilla donde él esperaba.
Caminó todo el día y toda la noche buscando su sueño de Castillos de Arena ...
o quizás.... las mínimas partículas que de las arenas ... en sus manos se apoyaran...
mientras recordaba "... y le dieron las 12 y la una ... las 2 y las 3 " en aquella playa.
Aveces creía ver .... que sobre la espuma blanca salitrosa pero cristalina ... ...
cabalgaba una yegua morena ... posiblemente escapada del harén del Califa ...
más Sabina le recordaba " ... y le dieron las 10 y las 11... las 12 y la una ... las 2 y las 3..."
¡¡¡ Esperó y esperó horas eternas con las manos abiertas y sobre las olas estiradas ...!!!
pero el bravo mar.... solo le traía olas ... y las embravecidas olas, solo traían ... agua
" y le dieron las 10 y las 11 ... las 12 y la una ... las 2 ylas 3 ..." en aquella fría playa.
¿ Volvería a ver su Castillo de Arena brillando majestuoso en la orilla en donde estaba...?
¡¡¡ que si solo fuera una pequeña y vieja choza ...también con eso, el Poeta se conformaba!!!
mientras los otros cantaban " ...las 12 y la una ... las 2 y las 3 ..." pero las arenas, no llegaban
La luna, cansada de prestarle su claro de Luz ... para que en su búsqueda las encontrara,
estaba apunto de marcharse a dormir ... sobre su blanca y alargada cama que le esperaba
"... y le dieron las 10 y las 11 ... las 12 y la una .... las 2 y las 3 ... de la mañana ...
¡¡¡ Pero sus manos ... emblandecidas de las olas que solo le traían .... espuma y agua ...,
sin arena que como acariciado pecho ... ella en la playa le entregara, mientras Sabina cantaba
" ... y le dieron las 10 y las 11 .... las 12 y la una ....las 2 y las 3... y dormidos al anochecer ...."
C A ja N M O ............
C A ja N M O ........................... ..
Put bez podrške noge na tvrdom tlu,
Cesta bez pomicanja ruku bez wobbling,
glatka cesta, dok Southwest vjetar vraća sjećanja,
Put natrag bez osvrtanja kao da je to samo san.
Cesta s pogledom na prednje među bijelim oblacima Neba,
Carballeiras cesti i udaljeno od prometnica da više nema povratka
Cesta od zelenih valova koji boda u mom selu je pao
Cesta bez da vide svoje stare planine su rođeni u mom selu.
Cestovni ostavljajući svaki odjek koraka stare ljubavi i dalje jedva sjećam
lutajući put koji ne zna svoj cilj, ili gdje se skriva
Put bez žaljenja koji me povrijedio i ja povrijediti, tražim oprost
Pilgrim način kao u potrazi za vječnim mirom koji je otišao prije.
Put, ali mi se ne prođem kao crne sjene i spokojan Silence
Put i tako će ne samo prema nebu, gdje su snovi samo ...
Način više milijuna koji Almas se izvan zračne luke
Cesta u dan svi smo izabrali ili odredište možda već očekuje da nas vidi.
Hodam neki ne će ići i ostati na mjestu gdje su ostavili
Put znajući da je zemlja više ne pripada nama, a ono što je novo je vječna
vidim način kako vjeruju da će se probuditi kao jučer, kao i uvijek su bili
Cesta je u moj novi život ništa nije ono što je bilo i kako će one snove.
Camino con la vista al frente entre nubes blancas del Firmamento,
Put bez podrške noge na tvrdom tlu,
Cesta bez pomicanja ruku bez wobbling,
glatka cesta, dok Southwest vjetar vraća sjećanja,
Put natrag bez osvrtanja kao da je to samo san.
Cesta s pogledom na prednje među bijelim oblacima Neba,
Carballeiras cesti i udaljeno od prometnica da više nema povratka
Cesta od zelenih valova koji boda u mom selu je pao
Cesta bez da vide svoje stare planine su rođeni u mom selu.
Cestovni ostavljajući svaki odjek koraka stare ljubavi i dalje jedva sjećam
lutajući put koji ne zna svoj cilj, ili gdje se skriva
Put bez žaljenja koji me povrijedio i ja povrijediti, tražim oprost
Pilgrim način kao u potrazi za vječnim mirom koji je otišao prije.
Put, ali mi se ne prođem kao crne sjene i spokojan Silence
Put i tako će ne samo prema nebu, gdje su snovi samo ...
Način više milijuna koji Almas se izvan zračne luke
Cesta u dan svi smo izabrali ili odredište možda već očekuje da nas vidi.
Hodam neki ne će ići i ostati na mjestu gdje su ostavili
Put znajući da je zemlja više ne pripada nama, a ono što je novo je vječna
vidim način kako vjeruju da će se probuditi kao jučer, kao i uvijek su bili
Cesta je u moj novi život ništa nije ono što je bilo i kako će one snove.
C A M I N O………………………..
Camino sin apoyar los pies sobre el duro suelo,
Camino sin mover los brazos y sin bamboleo,
Camino suave mientras el Viento del Sudoeste me trae recuerdos,
Camino sin ver para atrás como si lo de atrás solo fuera un Sueño.
Camino con la vista al frente entre nubes blancas del Firmamento,
Camino lejos de carballeiras y caminos por los que ya no vuelvo
Camino lejos de las verdes olas que de otros lugares en mi Pueblo recayeron
Camino sin ver mis viejas montañas que en mi Aldea nacieron.
Camino dejando en cada pisada viejos amores y duras penas que aún recuerdo
Camino cual errante no sabe su destino ni en donde él, se está escondiendo
Camino sin lamentar quien me hirió y de los que herí, perdón les estoy pidiendo
Camino como Peregrino que busca la Paz Eterna de los que antes se fueron.
Camino pero a mi lado veo pasar como negras sombras serenas y en Silencio
Camino y así no voy solo hacía el Firmamento donde los Sueños, solo son…
Camino más millones de Almas cual salida fuera del mismo Aeropuerto
Camino en el día que todos escogimos o el destino quizás ya esperaba vernos.
Camino más algunos pretenden no andar y quedarse en el sitio donde salieron
Camino sabiendo que esa tierra ya no nos pertenece y lo nuevo ahora es Eterno
Camino viendo como creen que despiertos será como Ayer, como siempre fueron
Camino que en mi nuevo vivir nada es lo que fue ni cómo serán esos Sueños.
Kako se izvući kad je riječ zvuči ...?
Kako se izvući kad je riječ zvuči ...?
TALKING SA Camilo Caamaño Gestido gdje umjetnost
Izvučeni na putu da bude priding Naši ljudi
Sjedeći na bijelom kamenu mramora Green Mountain
i on ima kao pratilac u obližnji EKO pjesnik,
a slikar promatra kristalno vodama Ria
Oni su nadahnuća lijepu sliku u svom umu, tiho razgovor.
Bez usporedbe, umjetnost i umjetnost mogu imati više vrijednosti u
Riječ kad se ostavlja dušu koja utjelovljen Bohemian slatke četke
rekao je pjesnik, jer vjerujem da je 2 + 2 = 4, pod Neba i Zemlje
dok je ono što vaš um ... plazme ovisi o tome tko ga vidi.
Možda se tako stari pjesnik, ali kao što vas baciti zvukove vjetra
Eko čuli isto i na isti način u cijeloj zemlji,
s mojim slikarstva ... ja dobiti taj ravne linije Curven ...
Sea pridružuje vjetru ... kao i svaki vidi i kreira.
Slikar -¡¡¡ ne razumijem !!! Volim jer ako joj kažem da Poetisa
Pisao je na mojoj zemlji ... "i gdje se sakriti ... ste zabrinuti iznenađeni"
dok je tebe, boje tragova u zakrivljenih linija u Wind Surf
plutajući bos, u nadi da će shvatiti što dolazi iz duše.
Ne bojite za mene razumiju me, ali da traže
među crne ili bijele siluete, između valjanja zelena i
Crvena linija, koja je u mom umu ljubavi ih baca, jer
Voljeti ili mrziti ići, ovisno o tome što osjećam za mene.
"Rekao si mi pjesmu svog Zemlji", gdje se sakriti ... "
više ću vam reći o drugom lijepe žene, sjedi na sjedalu vlaka
na prozoru koji imitira svoje tijelo; dok spava izgleda da mislim ...
njegove usne ... ali čekati pet ljubi bolesna srca uspjeti.
Jasno -¡¡¡ Painter ... !!! On je za spavanje žena, a čini se da je lijepa ...
Pjesnik -¡¡¡Que su naivni, jer to nije ono što mi je četka otkriva,
za mene su jednostavne snove, jer čak i ako smatrate da joj je u snu,
ona je i dalje Mountain budan, a ona nikada nije bila daleko.
Sudbina je viđenje samo kao ljubav i poljupci razdvaja ih uspjeti
To će biti jako lijepo ono što vam reći Pintor, ali samo će se odraziti umjetnosti
Plod oblik i Silent tko slatko, vidi sliku
dok sam se baciti u vjetar da se na Eco, mi vraća.
Pjesnik, slikam za sebe i moje tople četke su kao za vas
Volim tople svjetla na puni mjesec noći, ali izgleda
I njihove ljubavi kad je hladan vjetar budi moj Amada
Umjetnost za umjetnost i uvijek će biti s vama kistova ili ako je riječ zvuči.
onda -Sigamos Slikar, razmišljajući o svom platnu i ja
na Eko ravnice osjećaja čuvamo
iako nitko ne razumije, jer u našim mislima
Amar je jednaka ili u Wordu ili kist izražava
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
TALKING SA Camilo Caamaño Gestido gdje umjetnost
Izvučeni na putu da bude priding Naši ljudi
Sjedeći na bijelom kamenu mramora Green Mountain
i on ima kao pratilac u obližnji EKO pjesnik,
a slikar promatra kristalno vodama Ria
Oni su nadahnuća lijepu sliku u svom umu, tiho razgovor.
Bez usporedbe, umjetnost i umjetnost mogu imati više vrijednosti u
Riječ kad se ostavlja dušu koja utjelovljen Bohemian slatke četke
rekao je pjesnik, jer vjerujem da je 2 + 2 = 4, pod Neba i Zemlje
dok je ono što vaš um ... plazme ovisi o tome tko ga vidi.
Možda se tako stari pjesnik, ali kao što vas baciti zvukove vjetra
Eko čuli isto i na isti način u cijeloj zemlji,
s mojim slikarstva ... ja dobiti taj ravne linije Curven ...
Sea pridružuje vjetru ... kao i svaki vidi i kreira.
Slikar -¡¡¡ ne razumijem !!! Volim jer ako joj kažem da Poetisa
Pisao je na mojoj zemlji ... "i gdje se sakriti ... ste zabrinuti iznenađeni"
dok je tebe, boje tragova u zakrivljenih linija u Wind Surf
plutajući bos, u nadi da će shvatiti što dolazi iz duše.
Ne bojite za mene razumiju me, ali da traže
među crne ili bijele siluete, između valjanja zelena i
Crvena linija, koja je u mom umu ljubavi ih baca, jer
Voljeti ili mrziti ići, ovisno o tome što osjećam za mene.
"Rekao si mi pjesmu svog Zemlji", gdje se sakriti ... "
više ću vam reći o drugom lijepe žene, sjedi na sjedalu vlaka
na prozoru koji imitira svoje tijelo; dok spava izgleda da mislim ...
njegove usne ... ali čekati pet ljubi bolesna srca uspjeti.
Jasno -¡¡¡ Painter ... !!! On je za spavanje žena, a čini se da je lijepa ...
Pjesnik -¡¡¡Que su naivni, jer to nije ono što mi je četka otkriva,
za mene su jednostavne snove, jer čak i ako smatrate da joj je u snu,
ona je i dalje Mountain budan, a ona nikada nije bila daleko.
Sudbina je viđenje samo kao ljubav i poljupci razdvaja ih uspjeti
To će biti jako lijepo ono što vam reći Pintor, ali samo će se odraziti umjetnosti
Plod oblik i Silent tko slatko, vidi sliku
dok sam se baciti u vjetar da se na Eco, mi vraća.
Pjesnik, slikam za sebe i moje tople četke su kao za vas
Volim tople svjetla na puni mjesec noći, ali izgleda
I njihove ljubavi kad je hladan vjetar budi moj Amada
Umjetnost za umjetnost i uvijek će biti s vama kistova ili ako je riječ zvuči.
onda -Sigamos Slikar, razmišljajući o svom platnu i ja
na Eko ravnice osjećaja čuvamo
iako nitko ne razumije, jer u našim mislima
Amar je jednaka ili u Wordu ili kist izražava
¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?
CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO
Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.
-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores en
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.
-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al Viento
en el Eco se escuchan igual y de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las ve y las recrea.
-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas, esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.
-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio irán dependiendo de lo que por mí sientan.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
sus labios… cinco besos esperan pero a su enfermo corazón no llegan.
-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha desvela,
para mí son simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.
Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-Será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me viene de vuelta.
-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de Amor en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o si la Palabra suena.
-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, pues en el interior de nuestra mente
Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa."Prošle Mal ... san ... san za sutra Amanda"
"Prošle Mal ... san ... san za sutra Amanda"
Kad su posljednji sati u godini polako ponestaje
Oni se pojavljuju u mojoj glavi, posljednjih sjećanja, kao i uvijek nisu bili dobri
ali uvijek stavim luk brodom luk protiv valova došli
i oružani Snovi ... ostavio sam te oluje s dobrim vremenskim čekanja.
Lako je govoriti o "valova", kada su samo oni koji su igrali u kadi je
ili možda mali valovi koje dolaze na plažu bez bravurama i krotkima ...
ali neki koji su poznati morima Velikog Sunca, znamo da govorimo
kada se na zemlju, umjesto hodanja ... idete u valovima, ples.
Sve gume ... čak i kada imate tijelo navikli da primaju cjedilu,
ali ponekad i na moru, vidi i plavo svjetlo plavo nebo čisto
da svoje snove kao što bi trebao biti ljubav i biti voljeni će izgledati ...
i pitaš se opet i opet ... jer mi je taj svijet ljubavi me je odbila?
Kada dođe kao i danas, kasnih sati Silvestrovo ...
i možete osjetiti malo sretnija ... jer ako danas umrem ...
Nova godina će biti pokopan .... i da ... malo na svoj vrata ....
oni su ostali ...? ali pitanja iz godine završio, još uvijek zviždao ...
Osjećaš se kao Phoenix i pustio tu melankoliju pjesme ...
dok se strmi silazak na dnu mora tužnima ...
melodičan zvuk uspavanku ... da, dok se vaše tijelo i dalje pada ...
podsjeća kako je lijepo voljeti, čak i Loba koji je voljeti vas.
I opet pretvoriti u pjesnika i skinuti krila drijema
Krv u hladnu vodu, vaši snovi skliznuo ... iznova rađati
od onih pepela i ... uspon i uspon ... u potrazi za onom lijepom pjesmom ...
i ti shvatiti ljepotu života, kad mi kažeš ... "" "Volim te ..." ".
A ti držati leti prema gore, a hrapavi valovi idu smiruje
i zelenilo Valle daje život i hranu za one koji još uvijek žive
i opet svoje tijelo, postati pjesnik, on uzima svoju olovku u ruke
i prepisati pjesme, priče i razmišljanja ... samo ljubav ....
Stara godina je već blijedi ... "Neka nas sanjati Nova godina stiže
Snovi u kojima je naš politički radnici Glasajte da daju im da postanu,
Neka nam san da sve države, bez odvajanja, odgodi zemlju koja nas je doveo,
Neka nam san da će biti više nasilja, niti tužni bijelih golubica leti.
I u Novu godinu ... u kutu moje pećine ću san da jednog dana ...
rekao sam ... "ne ostavljajte, jer ja stvarno nikad volio ... kako volim te ..."
da, ako je samo daleki san .... kad padne noć ...
vraćaju se sjetiti ... vratit ću se osjećati da sam ... "I ja tebe volim tako ..."
Kad su posljednji sati u godini polako ponestaje
Oni se pojavljuju u mojoj glavi, posljednjih sjećanja, kao i uvijek nisu bili dobri
ali uvijek stavim luk brodom luk protiv valova došli
i oružani Snovi ... ostavio sam te oluje s dobrim vremenskim čekanja.
Lako je govoriti o "valova", kada su samo oni koji su igrali u kadi je
ili možda mali valovi koje dolaze na plažu bez bravurama i krotkima ...
ali neki koji su poznati morima Velikog Sunca, znamo da govorimo
kada se na zemlju, umjesto hodanja ... idete u valovima, ples.
Sve gume ... čak i kada imate tijelo navikli da primaju cjedilu,
ali ponekad i na moru, vidi i plavo svjetlo plavo nebo čisto
da svoje snove kao što bi trebao biti ljubav i biti voljeni će izgledati ...
i pitaš se opet i opet ... jer mi je taj svijet ljubavi me je odbila?
Kada dođe kao i danas, kasnih sati Silvestrovo ...
i možete osjetiti malo sretnija ... jer ako danas umrem ...
Nova godina će biti pokopan .... i da ... malo na svoj vrata ....
oni su ostali ...? ali pitanja iz godine završio, još uvijek zviždao ...
Osjećaš se kao Phoenix i pustio tu melankoliju pjesme ...
dok se strmi silazak na dnu mora tužnima ...
melodičan zvuk uspavanku ... da, dok se vaše tijelo i dalje pada ...
podsjeća kako je lijepo voljeti, čak i Loba koji je voljeti vas.
I opet pretvoriti u pjesnika i skinuti krila drijema
Krv u hladnu vodu, vaši snovi skliznuo ... iznova rađati
od onih pepela i ... uspon i uspon ... u potrazi za onom lijepom pjesmom ...
i ti shvatiti ljepotu života, kad mi kažeš ... "" "Volim te ..." ".
A ti držati leti prema gore, a hrapavi valovi idu smiruje
i zelenilo Valle daje život i hranu za one koji još uvijek žive
i opet svoje tijelo, postati pjesnik, on uzima svoju olovku u ruke
i prepisati pjesme, priče i razmišljanja ... samo ljubav ....
Stara godina je već blijedi ... "Neka nas sanjati Nova godina stiže
Snovi u kojima je naš politički radnici Glasajte da daju im da postanu,
Neka nam san da sve države, bez odvajanja, odgodi zemlju koja nas je doveo,
Neka nam san da će biti više nasilja, niti tužni bijelih golubica leti.
I u Novu godinu ... u kutu moje pećine ću san da jednog dana ...
rekao sam ... "ne ostavljajte, jer ja stvarno nikad volio ... kako volim te ..."
da, ako je samo daleki san .... kad padne noć ...
vraćaju se sjetiti ... vratit ću se osjećati da sam ... "I ja tebe volim tako ..."
" Último Mal Sueño... para Mañana... Soñar Amando"
Cuando las últimas horas del Año se van lentamente acabando
afloran en mi mente, recuerdos pasados, que como siempre no fueron buenos
pero siempre puse mi barco proa con proa contra las olas que llegaron
y armado de Sueños... salí de esas tormentas con el buen tiempo esperando.
Fácil es hablar de "olas", cuando las únicas que se vieron era en la bañera jugando
o quizás el pequeño oleaje que a la playa llega sin bravura y manso ...
pero algunos que hemos conocido los mares del Gran Sol,sabemos de que hablamos
que cuando llegas a tierra, en vez de pasear ... sigues como en las olas , bailando.
Todo cansa... hasta cuando tienes el cuerpo acostumbrado a recibir bandazos,
pero aveces en el mar, ves también celestes cielos de luz azul despejados
que se semejan a tus Sueños de como debe ser Amar y ser Amado ...
y te preguntas una y otra vez...¿porque a mí, ese mundo de Amor se me ha negado?
Cuando llega como hoy, las últimas horas del día de Fin de Año ...
ya te puedes sentir un poco MÁS feliz ... porque si hoy mueres ...
en Año Nuevo serás enterrado .... y eso ... ¿ a cuantos a su puerta ....
se quedaron...? pero las preguntas de este Año acabado, te siguen silbando ...
Te sientes como el Ave Fénix y te dejas llevar de ese melancólico canto...
hasta que en tu empinada bajada, hasta el fondo de los mares llorados ...
suena una melódica nana ... que mientras tu cuerpo sigue bajando ...
te recuerda lo bello que es Amar, aunque sea una Loba la que te está amando.
Y otra vez te transformas en Poeta y despegas tus alas que dormitaban
la sangre que en agua fría, tus sueños colaron... y renaces de nuevo
de esas cenizas y ... subes y subes ... buscando aquel bello canto ...
y vuelves a comprender la belleza de la Vida, cuando me dices... """ te amo..."".
Y sigues volando hacía arriba, mientras las bravas olas del mar se van calmando
y el Valle frondoso y verde da vida y comida a los que lo siguen habitando
y otra vez tu cuerpo, convertido en Poeta, coge su pluma entre sus manos
y vuelves a escribir Poemas, Reflexiones y Cuentos ... solo para enamorados ....
El Año Viejo ya se va esfumando...¡¡¡Soñemos a este Año Nuevo que llega
Sueños en donde nuestros Políticos se vuelvan Obreros del voto que les damos,
Soñemos que Unidos Todos, sin separarnos, levantaremos la tierra que nos ha criado,
Soñemos que no habrá más violencia de género, ni Palomas Blancas tristes volando.
Y en ese Año Nuevo... en una esquina de mi cueva Soñaré ... que un día
me dijiste ..." no te marches porque de verdad que nunca amé... cómo te amo..."
que aunque solo fuera un lejano Sueño.... cuando llegue la noche ...
al volver a recordarlo ... me volverá ha hacer sentir que yo ... " también así te amo..."
afloran en mi mente, recuerdos pasados, que como siempre no fueron buenos
pero siempre puse mi barco proa con proa contra las olas que llegaron
y armado de Sueños... salí de esas tormentas con el buen tiempo esperando.
Fácil es hablar de "olas", cuando las únicas que se vieron era en la bañera jugando
o quizás el pequeño oleaje que a la playa llega sin bravura y manso ...
pero algunos que hemos conocido los mares del Gran Sol,sabemos de que hablamos
que cuando llegas a tierra, en vez de pasear ... sigues como en las olas , bailando.
Todo cansa... hasta cuando tienes el cuerpo acostumbrado a recibir bandazos,
pero aveces en el mar, ves también celestes cielos de luz azul despejados
que se semejan a tus Sueños de como debe ser Amar y ser Amado ...
y te preguntas una y otra vez...¿porque a mí, ese mundo de Amor se me ha negado?
Cuando llega como hoy, las últimas horas del día de Fin de Año ...
ya te puedes sentir un poco MÁS feliz ... porque si hoy mueres ...
en Año Nuevo serás enterrado .... y eso ... ¿ a cuantos a su puerta ....
se quedaron...? pero las preguntas de este Año acabado, te siguen silbando ...
Te sientes como el Ave Fénix y te dejas llevar de ese melancólico canto...
hasta que en tu empinada bajada, hasta el fondo de los mares llorados ...
suena una melódica nana ... que mientras tu cuerpo sigue bajando ...
te recuerda lo bello que es Amar, aunque sea una Loba la que te está amando.
Y otra vez te transformas en Poeta y despegas tus alas que dormitaban
la sangre que en agua fría, tus sueños colaron... y renaces de nuevo
de esas cenizas y ... subes y subes ... buscando aquel bello canto ...
y vuelves a comprender la belleza de la Vida, cuando me dices... """ te amo..."".
Y sigues volando hacía arriba, mientras las bravas olas del mar se van calmando
y el Valle frondoso y verde da vida y comida a los que lo siguen habitando
y otra vez tu cuerpo, convertido en Poeta, coge su pluma entre sus manos
y vuelves a escribir Poemas, Reflexiones y Cuentos ... solo para enamorados ....
El Año Viejo ya se va esfumando...¡¡¡Soñemos a este Año Nuevo que llega
Sueños en donde nuestros Políticos se vuelvan Obreros del voto que les damos,
Soñemos que Unidos Todos, sin separarnos, levantaremos la tierra que nos ha criado,
Soñemos que no habrá más violencia de género, ni Palomas Blancas tristes volando.
Y en ese Año Nuevo... en una esquina de mi cueva Soñaré ... que un día
me dijiste ..." no te marches porque de verdad que nunca amé... cómo te amo..."
que aunque solo fuera un lejano Sueño.... cuando llegue la noche ...
al volver a recordarlo ... me volverá ha hacer sentir que yo ... " también así te amo..."
Early Bird i galebovi mužjaka Gaviotans
Early Bird i galebovi mužjaka Gaviotans
Zvona prsten u starom gradu, ili u rukama sat
8:00 ujutro i kao i obično, tu hrle galebova i
Gaviotans muškaraca bez obzira na pretežnu mraz, kiša Jugozapad,
niti slatko topline unutar svih dobrih kafića koji ih čekaju.
Os sjede na stolicama koje prate nekoliko stolova s toplom kavom,
bez encuenta hladno jutro, sunce ili guste magle ... koje je njegova
Tijelo je imuna na meteorologías godinu, neki neuki galebova i
kao i uvijek, nedaleko od tamo najviše neznanju muški galebova tertuliaban.
Od kraja pristaništa do središta mom predivnom mjestu,
svaki dan vidio ovisnik i pušiti svoju jutarnju cigaretu, a neki
saner, ostao je pod blagim topline koja nakon vratima
kava strojevi i uređaji za grijanje grijanje im hladno teško.
Nikada nisam mogao shvatiti, ali sam mogao zamisliti da je fitness
neznanju galebova i trajna konstanta dodging loše vrijeme
zimsko vrijeme donijela hladne kiše i mokre vjetar,
vulkani koji njihova tijela su nepodnošljiva vrućina.
Neki to objašnjavaju kao nepravilan dokaz uveo u njegovoj Alma,
cigareta, ali sam, u neznanju mog nerazumijevanja
Pitam se ... ono što se ne može ići van kada žele žele
progutati taj bijeli dim punjenje pluća nakon smrtonosne hladno ...?
Sve je bilo beskorisno vidim one novine i hladi znakova
da, iako su iskusni mornari u nemirnom moru,
ih u ulozi domaćice, zahtijevao njegovu prisutnost, isti jednakost
osim što su muški galebovi galebovi i oni sami nazivaju.
Nakon nekoliko sati, kada je podnevno sunce pozvao ih da hodaju,
Ja sam se sjetiti one ranim jutarnjim satima u dnevnom izlaska
kad ih vidim na otvorenom, a ne liječenju normalne ljude,
Ja sam ih usporediti s neobičnim mužjaka galebova i izgubio Gaviotans
LAS GAVIOTAS Y LOS TEMPRANEROS MACHOS GAVIOTEROS
Suenan en las viejas Campanas del Pueblo ó en las manecillas de un reloj
las 8 en punto de la mañana y como todos los días, allí acuden gaviotas y
machos gavioteros sin importarles la helada reinante, la lluvia del Suroeste,
ni el dulce calor que hay dentro de todas las buenas cafeterías que les esperan.
Sentadas-os sobre las sillas que acompañan a varias mesas con un caluroso café,
sin tener encuenta al frío mañanero, al Sol o a la espesa niebla ... cual su
cuerpo fuera inmune a las meteorologías del año, unas ignorantes gaviotas y
como siempre, no lejos de allí más ignorantes machos gaviotas se tertuliaban.
Desde el final del Muelle, hasta el centro de mi bello Pueblo,
cada día los veía fumar su enviciado y mañanero cigarrillo, mientras algunas
más sensatas, permanecían bajo el suave calor que tras la puerta de entrada
las máquinas del café y la calefacción les calentaba del duro frío.
Nunca pude comprender pero sí me podía imaginar aquella aptitud
de las ignorantes gaviotas, sorteando y soportando las constantes inclemencias
del tiempo en invierno que traían la lluvia fría y el viento húmedo,
cual sus cuerpos fueran volcanes de insoportable calefacción.
Algunos lo explicaban como el justificante vicioso introducido en su Alma,
de fumarse un cigarrillo, pero yo, ignorante de mi incomprensión
me preguntaba ... ¿ y no pueden salir a la calle cuando desear quieran
tragarse ese blanco humo que llena sus pulmones de posteriores fríos mortales...?
Todo era inútil viendo a aquellos diarios y enfriados personajes
que si bien ellos eran curtidos marineros de bravos mares,
ellas en su faceta de amas de casa, exigían con su presencia, la misma igualdad
salvo que ellas eran gaviotas y ellos machos gaviotas se hacían llamar.
Pasadas varias horas, cuando el Sol de mediodía les invitaba a pasear,
me hacían recordar aquellas primeras horas del diario amanecer
cuando al verlos a la intemperie, en vez de considerarlos normales personas,
me hacían compararlos con extrañas gaviotas y perdidos machos gavioteros
Zvona prsten u starom gradu, ili u rukama sat
8:00 ujutro i kao i obično, tu hrle galebova i
Gaviotans muškaraca bez obzira na pretežnu mraz, kiša Jugozapad,
niti slatko topline unutar svih dobrih kafića koji ih čekaju.
Os sjede na stolicama koje prate nekoliko stolova s toplom kavom,
bez encuenta hladno jutro, sunce ili guste magle ... koje je njegova
Tijelo je imuna na meteorologías godinu, neki neuki galebova i
kao i uvijek, nedaleko od tamo najviše neznanju muški galebova tertuliaban.
Od kraja pristaništa do središta mom predivnom mjestu,
svaki dan vidio ovisnik i pušiti svoju jutarnju cigaretu, a neki
saner, ostao je pod blagim topline koja nakon vratima
kava strojevi i uređaji za grijanje grijanje im hladno teško.
Nikada nisam mogao shvatiti, ali sam mogao zamisliti da je fitness
neznanju galebova i trajna konstanta dodging loše vrijeme
zimsko vrijeme donijela hladne kiše i mokre vjetar,
vulkani koji njihova tijela su nepodnošljiva vrućina.
Neki to objašnjavaju kao nepravilan dokaz uveo u njegovoj Alma,
cigareta, ali sam, u neznanju mog nerazumijevanja
Pitam se ... ono što se ne može ići van kada žele žele
progutati taj bijeli dim punjenje pluća nakon smrtonosne hladno ...?
Sve je bilo beskorisno vidim one novine i hladi znakova
da, iako su iskusni mornari u nemirnom moru,
ih u ulozi domaćice, zahtijevao njegovu prisutnost, isti jednakost
osim što su muški galebovi galebovi i oni sami nazivaju.
Nakon nekoliko sati, kada je podnevno sunce pozvao ih da hodaju,
Ja sam se sjetiti one ranim jutarnjim satima u dnevnom izlaska
kad ih vidim na otvorenom, a ne liječenju normalne ljude,
Ja sam ih usporediti s neobičnim mužjaka galebova i izgubio Gaviotans
LAS GAVIOTAS Y LOS TEMPRANEROS MACHOS GAVIOTEROS
Suenan en las viejas Campanas del Pueblo ó en las manecillas de un reloj
las 8 en punto de la mañana y como todos los días, allí acuden gaviotas y
machos gavioteros sin importarles la helada reinante, la lluvia del Suroeste,
ni el dulce calor que hay dentro de todas las buenas cafeterías que les esperan.
Sentadas-os sobre las sillas que acompañan a varias mesas con un caluroso café,
sin tener encuenta al frío mañanero, al Sol o a la espesa niebla ... cual su
cuerpo fuera inmune a las meteorologías del año, unas ignorantes gaviotas y
como siempre, no lejos de allí más ignorantes machos gaviotas se tertuliaban.
Desde el final del Muelle, hasta el centro de mi bello Pueblo,
cada día los veía fumar su enviciado y mañanero cigarrillo, mientras algunas
más sensatas, permanecían bajo el suave calor que tras la puerta de entrada
las máquinas del café y la calefacción les calentaba del duro frío.
Nunca pude comprender pero sí me podía imaginar aquella aptitud
de las ignorantes gaviotas, sorteando y soportando las constantes inclemencias
del tiempo en invierno que traían la lluvia fría y el viento húmedo,
cual sus cuerpos fueran volcanes de insoportable calefacción.
Algunos lo explicaban como el justificante vicioso introducido en su Alma,
de fumarse un cigarrillo, pero yo, ignorante de mi incomprensión
me preguntaba ... ¿ y no pueden salir a la calle cuando desear quieran
tragarse ese blanco humo que llena sus pulmones de posteriores fríos mortales...?
Todo era inútil viendo a aquellos diarios y enfriados personajes
que si bien ellos eran curtidos marineros de bravos mares,
ellas en su faceta de amas de casa, exigían con su presencia, la misma igualdad
salvo que ellas eran gaviotas y ellos machos gaviotas se hacían llamar.
Pasadas varias horas, cuando el Sol de mediodía les invitaba a pasear,
me hacían recordar aquellas primeras horas del diario amanecer
cuando al verlos a la intemperie, en vez de considerarlos normales personas,
me hacían compararlos con extrañas gaviotas y perdidos machos gavioteros
"Ne sine ... bez unuka ... Djed odletio jedno jutro ..."
"Ne sine ... bez unuka ... Djed odletio jedno jutro ..."
Sjedeći na Pola, je došao jedan dan kad je Pio-Pio umorni,
On je bio stjeran u prtljažnik bojeći da će pasti u nesvijest
Jeste li putovali mnogo toga što vidim jako umorna ...?
-¡¡¡Te Njega da ne govorimo ... ali ... godinama leteći ... !!!
- Ne brini se i odmorite, ja ću gledati da ne padne dolje
i tako je zaspala Pio-Pio da je jedan dan došao k meni.
Vidio sam ga nježno, lice joj je daleka uspomena me doveo
i neka sam spavati 2 dana i sklupčao se krila
Loše Pio-Pio -¡¡¡ to trajati mnogo godina leti ... !!!
-¡¡¡Vaya ... Čini se da despertando..hola Pio-Pio si još umorni?
Koliko dugo spavao sam i podržava u stablo ...?
-¡¡¡Que Briga ... Bitno je samo da ste odmorni ... !!!
Pa ... jedem nešto, moram letjeti dalje nego što sam letio ...
-¡¡¡ Za malo ... ili da pobjegne iz vlastite prošlosti ... !!!
-¡¡¡ Ay, stara ptica ... ako sam vam rekao koliko boli moja krila lijevo ... !!!
-of to želite ili ne, to ovisi contarlo¡¡¡llevo čekao tako dugo !!!
Došao je dan Nikad nisam mislio da ne bih to žele ...
Ostavio sam malo života, bez mene ... i bez srca letim ...
Pio-Pio -¡¡¡Sigue račun već me uznemirujuće ... !!!
On je imao obitelj, ali jedino društvo je vrag ...
To uguši me disanje, vezali me ako lutaju htjeli neko vrijeme ...
i tako svaki dan ... moja duša je zahvaćajući ...
svi su znali što se događa više
Dao sam ja, nikada nije napustio tužbu od nje, iz mojih usta.
Znao sam ja ljubio moj mali život, od mene otići
i vidio sam da je bez mene, ništa na zemlji nije nedostajalo
pa jedan dan sam uzela let bez savijanja izgled
a od tog jutra, lete besciljno ili karta
"I zato što mi nisi rekao ili je to možda i nije te volim?
Žao mi je otac ... ali moje ludilo me oslijepio gorku dusu
"Čekam sjedi u Puli ... od odlaska,
ne čine drugu pogrešku ... dijeliti sa mnom vaša bijeda,
svoj mali život, je narasla i kao ti, ne obraćaj mi se,
možda jednog dana pokucati na vrata, a vi morati objasniti svoje riječi,
Ja sam star da leti, ali niste stari čekati
i govoriti mu je djed sjedi na grani ... on je nosio u svojoj duši.
Sjedeći na Pola, je došao jedan dan kad je Pio-Pio umorni,
On je bio stjeran u prtljažnik bojeći da će pasti u nesvijest
Jeste li putovali mnogo toga što vidim jako umorna ...?
-¡¡¡Te Njega da ne govorimo ... ali ... godinama leteći ... !!!
- Ne brini se i odmorite, ja ću gledati da ne padne dolje
i tako je zaspala Pio-Pio da je jedan dan došao k meni.
Vidio sam ga nježno, lice joj je daleka uspomena me doveo
i neka sam spavati 2 dana i sklupčao se krila
Loše Pio-Pio -¡¡¡ to trajati mnogo godina leti ... !!!
-¡¡¡Vaya ... Čini se da despertando..hola Pio-Pio si još umorni?
Koliko dugo spavao sam i podržava u stablo ...?
-¡¡¡Que Briga ... Bitno je samo da ste odmorni ... !!!
Pa ... jedem nešto, moram letjeti dalje nego što sam letio ...
-¡¡¡ Za malo ... ili da pobjegne iz vlastite prošlosti ... !!!
-¡¡¡ Ay, stara ptica ... ako sam vam rekao koliko boli moja krila lijevo ... !!!
-of to želite ili ne, to ovisi contarlo¡¡¡llevo čekao tako dugo !!!
Došao je dan Nikad nisam mislio da ne bih to žele ...
Ostavio sam malo života, bez mene ... i bez srca letim ...
Pio-Pio -¡¡¡Sigue račun već me uznemirujuće ... !!!
On je imao obitelj, ali jedino društvo je vrag ...
To uguši me disanje, vezali me ako lutaju htjeli neko vrijeme ...
i tako svaki dan ... moja duša je zahvaćajući ...
svi su znali što se događa više
Dao sam ja, nikada nije napustio tužbu od nje, iz mojih usta.
Znao sam ja ljubio moj mali život, od mene otići
i vidio sam da je bez mene, ništa na zemlji nije nedostajalo
pa jedan dan sam uzela let bez savijanja izgled
a od tog jutra, lete besciljno ili karta
"I zato što mi nisi rekao ili je to možda i nije te volim?
Žao mi je otac ... ali moje ludilo me oslijepio gorku dusu
"Čekam sjedi u Puli ... od odlaska,
ne čine drugu pogrešku ... dijeliti sa mnom vaša bijeda,
svoj mali život, je narasla i kao ti, ne obraćaj mi se,
možda jednog dana pokucati na vrata, a vi morati objasniti svoje riječi,
Ja sam star da leti, ali niste stari čekati
i govoriti mu je djed sjedi na grani ... on je nosio u svojoj duši.
" Sin hijo ... sin nieta ... voló el abuelo una mañana ... "
Sentado sobre una pola, llegó un día un Pío-Pío cansado,
se arrinconó hacia el tronco temiendo caer desmayado
-¿Has viajado mucho que te veo muy fatigado...?
-¡¡¡Te importa que no hable ... pero sí ... llevo años volando...!!!
- No te preocupes y descansa, yo cuidaré que no caigas abajo
y así quedó dormido aquel Pío-Pío que un día llegó a mi lado.
Le vi con cariño, su cara un recuerdo me traía lejano
y dejé que durmiera 2 días con sus alas acurrucado
-¡¡¡ Pobre Pío-Pío que llevas tantos años volando...!!!
-¡¡¡Vaya ... parece que se está despertando..hola Pío-Pío ¿sigues cansado?
-¿Cuanto tiempo llevo dormido y en tu árbol apoyado...?
-¡¡¡Que mas da ... lo importante es que hayas descansado...!!!
-Bueno... comeré algo, debo volar más lejos que lo que he volado...
-¡¡¡ Para un poco ... o es que escapas de tu propio pasado ...!!!
-¡¡¡ Ay, viejo pájaro... si te contara cuanto dolor mis alas dejaron...!!!
-De ti depende que quieres o no contarlo¡¡¡llevo tanto tiempo esperándolo!!!
-Llegó el día que nunca lo hubiera ni pensado desearlo...,
dejé a mi pequeña vida, sin mí ... y sin corazón sigo volando...
-¡¡¡Sigue Pío-Pío que tu relato ya me está angustiando...!!!
-Tenía una familia pero más que compañera, era el diablo ...,
me ahogaba al respirar, me ataba si pasear deseaba un rato ...
y así, día a día ...de mi alma se fue apoderando ...
todos sabían lo que iba pasando por más
que me dí, nunca salió una queja de ella, de mis labios.
-Yo sabía que quería a mi pequeña vida, de mí se apartara
y yo veía que sin mí, nada en la tierra le faltaba
así que un día levanté el vuelo sin doblar la mirada
y desde aquella mañana, vuelo sin rumbo ni mapa
-¿Y porque no me lo contaste o es que acaso amor yo no te daba?
-Lo siento padre... pero mi amarga locura me cegó el alma
-Te llevo esperando sentado en esta pola ... desde tu marcha,
no cometas otro error...comparte conmigo tu desgracia,
que tu pequeña vida,ha ido creciendo y como a ti, a mí no me habla,
tal vez algún día llame a la puerta y tendrás que explicarle tu palabra,
yo ya soy viejo para volar, pero tu no eres viejo para esperarla
y le hablarás del abuelo que sentado en la rama...la llevó en su alma.
se arrinconó hacia el tronco temiendo caer desmayado
-¿Has viajado mucho que te veo muy fatigado...?
-¡¡¡Te importa que no hable ... pero sí ... llevo años volando...!!!
- No te preocupes y descansa, yo cuidaré que no caigas abajo
y así quedó dormido aquel Pío-Pío que un día llegó a mi lado.
Le vi con cariño, su cara un recuerdo me traía lejano
y dejé que durmiera 2 días con sus alas acurrucado
-¡¡¡ Pobre Pío-Pío que llevas tantos años volando...!!!
-¡¡¡Vaya ... parece que se está despertando..hola Pío-Pío ¿sigues cansado?
-¿Cuanto tiempo llevo dormido y en tu árbol apoyado...?
-¡¡¡Que mas da ... lo importante es que hayas descansado...!!!
-Bueno... comeré algo, debo volar más lejos que lo que he volado...
-¡¡¡ Para un poco ... o es que escapas de tu propio pasado ...!!!
-¡¡¡ Ay, viejo pájaro... si te contara cuanto dolor mis alas dejaron...!!!
-De ti depende que quieres o no contarlo¡¡¡llevo tanto tiempo esperándolo!!!
-Llegó el día que nunca lo hubiera ni pensado desearlo...,
dejé a mi pequeña vida, sin mí ... y sin corazón sigo volando...
-¡¡¡Sigue Pío-Pío que tu relato ya me está angustiando...!!!
-Tenía una familia pero más que compañera, era el diablo ...,
me ahogaba al respirar, me ataba si pasear deseaba un rato ...
y así, día a día ...de mi alma se fue apoderando ...
todos sabían lo que iba pasando por más
que me dí, nunca salió una queja de ella, de mis labios.
-Yo sabía que quería a mi pequeña vida, de mí se apartara
y yo veía que sin mí, nada en la tierra le faltaba
así que un día levanté el vuelo sin doblar la mirada
y desde aquella mañana, vuelo sin rumbo ni mapa
-¿Y porque no me lo contaste o es que acaso amor yo no te daba?
-Lo siento padre... pero mi amarga locura me cegó el alma
-Te llevo esperando sentado en esta pola ... desde tu marcha,
no cometas otro error...comparte conmigo tu desgracia,
que tu pequeña vida,ha ido creciendo y como a ti, a mí no me habla,
tal vez algún día llame a la puerta y tendrás que explicarle tu palabra,
yo ya soy viejo para volar, pero tu no eres viejo para esperarla
y le hablarás del abuelo que sentado en la rama...la llevó en su alma.
"" "Ja volio tako, toliko i toliko ...." "" "
"" "Ja volio tako, toliko i toliko ...." "" "
te volio sam toliko i toliko ...... da moji poljupci oblaci pokriva nebo
Voljela sam te toliko i bol ........ ..... oni su bili bolera noć
te volio sam toliko ... ........ ..... koji su bili bori životnog Verte
Voljela sam ..... .... ........ ..... zamislite poljubac bio topljenja dan i noć.
te volio sam toliko i toliko ...... zagrmi balade postala je vjetar
te volio sam toliko i kožu ........ ..... bio melem puž u usta
te volio sam toliko ... ....... ..... tvoj osmijeh, na moje ludilo ljubavi lijek
Sam volio ....... .... ...... ..... da čuje vaš glas, to je Djevica koji je govorio sa mnom.
Ali morao sam da toliko ljubavi, kao što je rijeka voda nosi u svojoj spušta
da nisi za mene i ja sam htjela na odredište da ostanu daleko
Štoviše, čak i danas kad se vidimo ... Sjećam se koliko sam volio
ali nešto me hladi da su male ptice moj trbuh nije grebanje.
Teško je vratiti se osjećati ono što sam osjećala za tebe kad je moja duša bila rob,
Voljela sam te toliko, toliko ... moje vene u anemiju su zabilježene,
nitko ne može uzeti da je ljubav koja mi je začarana svako jutro
ali još uvijek postoji .... a prijatelj će biti ono što nisu bili dragi.
Ali ipak, ja sam sretna osjećao sam se toliko ljubavi i ...
toliko, toliko ... da je život nakon što przi
a ako je sudbina razdvojiti naše vode ih ne pridruže,
Voljela sam te toliko, toliko da žive .... svoju ljubav i bez njega nisam ništa.
I kad bih samo ostavio je sjećanja ...
Pomažu mi da zapamtite ono što je nekad bio ...
koji je bio tako velik i tako lijepa da razmišljati što
Voljela sam te toliko, toliko ... da je umro od ljubavi .... ja još uvijek te volim.
te volio sam toliko i toliko ...... da moji poljupci oblaci pokriva nebo
Voljela sam te toliko i bol ........ ..... oni su bili bolera noć
te volio sam toliko ... ........ ..... koji su bili bori životnog Verte
Voljela sam ..... .... ........ ..... zamislite poljubac bio topljenja dan i noć.
te volio sam toliko i toliko ...... zagrmi balade postala je vjetar
te volio sam toliko i kožu ........ ..... bio melem puž u usta
te volio sam toliko ... ....... ..... tvoj osmijeh, na moje ludilo ljubavi lijek
Sam volio ....... .... ...... ..... da čuje vaš glas, to je Djevica koji je govorio sa mnom.
Ali morao sam da toliko ljubavi, kao što je rijeka voda nosi u svojoj spušta
da nisi za mene i ja sam htjela na odredište da ostanu daleko
Štoviše, čak i danas kad se vidimo ... Sjećam se koliko sam volio
ali nešto me hladi da su male ptice moj trbuh nije grebanje.
Teško je vratiti se osjećati ono što sam osjećala za tebe kad je moja duša bila rob,
Voljela sam te toliko, toliko ... moje vene u anemiju su zabilježene,
nitko ne može uzeti da je ljubav koja mi je začarana svako jutro
ali još uvijek postoji .... a prijatelj će biti ono što nisu bili dragi.
Ali ipak, ja sam sretna osjećao sam se toliko ljubavi i ...
toliko, toliko ... da je život nakon što przi
a ako je sudbina razdvojiti naše vode ih ne pridruže,
Voljela sam te toliko, toliko da žive .... svoju ljubav i bez njega nisam ništa.
I kad bih samo ostavio je sjećanja ...
Pomažu mi da zapamtite ono što je nekad bio ...
koji je bio tako velik i tako lijepa da razmišljati što
Voljela sam te toliko, toliko ... da je umro od ljubavi .... ja još uvijek te volim.
""" Te amé tanto, tanto y tanto .... """"
Te amé tanto y tanto ...... que mis besos cubrieron el cielo de nubes
te amé tanto y ........ ..... que el dolor, eran boleros de la noche
te amé tanto ... ........ ..... que el verte eran bocanadas de vida
te amé ..... .... ........ ..... que imaginarme un beso era derretirse noche y día.
Te amé tanto y tanto ...... que los truenos se volvieron baladas al viento
te amé tanto y ........ ..... que tu piel era bálsamo de caracol en mi boca
te amé tanto ... ....... ..... que tu sonrisa, hasta mi locura de amor curaba
te amé ....... .... ...... ..... que oír tu voz, era la Virgen quien me hablaba.
Pero tuve que dejar pasar tanto amor, como agua lleva el río en su bajada
que tú no eras para mí y quiso el destino que te alejaras
más, aún hoy cuando te veo ... recuerdo cuanto te amaba
pero algo se enfrió en mí, que los pajarillos mi barriga no rascaban.
Es difícil volver ha sentir lo que por ti senti cuando mi alma estaba esclava,
te amé tanto y tanto...que mis venas en anemia quedaron grabadas,
nadie podrá ocupar ese amor que me embrujó cada madrugada
pero sigues ahí ....y como amiga serás lo que no fuiste de amada.
Pero aún así, soy feliz de haber sentido tanto y amor ...
tanto y tanto ... que en la vida una sola vez te abrasa
y si el destino separó nuestras aguas para no juntarlas,
te amé tanto y tanto .... que vivir fue tu amor y sin él no soy nada.
Y aunque solo se halla quedado en recuerdos ...
ellos me ayudaran a recordar lo que un día sentía ...
que fue tan grande y tan bello que al pensar lo que
te amé tanto y tanto ...que muerto de amor.... te sigo amando.
te amé tanto y ........ ..... que el dolor, eran boleros de la noche
te amé tanto ... ........ ..... que el verte eran bocanadas de vida
te amé ..... .... ........ ..... que imaginarme un beso era derretirse noche y día.
Te amé tanto y tanto ...... que los truenos se volvieron baladas al viento
te amé tanto y ........ ..... que tu piel era bálsamo de caracol en mi boca
te amé tanto ... ....... ..... que tu sonrisa, hasta mi locura de amor curaba
te amé ....... .... ...... ..... que oír tu voz, era la Virgen quien me hablaba.
Pero tuve que dejar pasar tanto amor, como agua lleva el río en su bajada
que tú no eras para mí y quiso el destino que te alejaras
más, aún hoy cuando te veo ... recuerdo cuanto te amaba
pero algo se enfrió en mí, que los pajarillos mi barriga no rascaban.
Es difícil volver ha sentir lo que por ti senti cuando mi alma estaba esclava,
te amé tanto y tanto...que mis venas en anemia quedaron grabadas,
nadie podrá ocupar ese amor que me embrujó cada madrugada
pero sigues ahí ....y como amiga serás lo que no fuiste de amada.
Pero aún así, soy feliz de haber sentido tanto y amor ...
tanto y tanto ... que en la vida una sola vez te abrasa
y si el destino separó nuestras aguas para no juntarlas,
te amé tanto y tanto .... que vivir fue tu amor y sin él no soy nada.
Y aunque solo se halla quedado en recuerdos ...
ellos me ayudaran a recordar lo que un día sentía ...
que fue tan grande y tan bello que al pensar lo que
te amé tanto y tanto ...que muerto de amor.... te sigo amando.
martes, 17 de enero de 2017
"" "Ja volio tako, toliko i toliko ...." "" "
"" "Ja volio tako, toliko i toliko ...." "" "
te volio sam toliko i toliko ...... da moji poljupci oblaci pokriva nebo
Voljela sam te toliko i bol ........ ..... oni su bili bolera noć
te volio sam toliko ... ........ ..... koji su bili bori životnog Verte
Voljela sam ..... .... ........ ..... zamislite poljubac bio topljenja dan i noć.
te volio sam toliko i toliko ...... zagrmi balade postala je vjetar
te volio sam toliko i kožu ........ ..... bio melem puž u usta
te volio sam toliko ... ....... ..... tvoj osmijeh, na moje ludilo ljubavi lijek
Sam volio ....... .... ...... ..... da čuje vaš glas, to je Djevica koji je govorio sa mnom.
Ali morao sam da toliko ljubavi, kao što je rijeka voda nosi u svojoj spušta
da nisi za mene i ja sam htjela na odredište da ostanu daleko
Štoviše, čak i danas kad se vidimo ... Sjećam se koliko sam volio
ali nešto me hladi da su male ptice moj trbuh nije grebanje.
Teško je vratiti se osjećati ono što sam osjećala za tebe kad je moja duša bila rob,
Voljela sam te toliko, toliko ... moje vene u anemiju su zabilježene,
nitko ne može uzeti da je ljubav koja mi je začarana svako jutro
ali još uvijek postoji .... a prijatelj će biti ono što nisu bili dragi.
Ali ipak, ja sam sretna osjećao sam se toliko ljubavi i ...
toliko, toliko ... da je život nakon što przi
a ako je sudbina razdvojiti naše vode ih ne pridruže,
Voljela sam te toliko, toliko da žive .... svoju ljubav i bez njega nisam ništa.
I kad bih samo ostavio je sjećanja ...
Pomažu mi da zapamtite ono što je nekad bio ...
koji je bio tako velik i tako lijepa da razmišljati što
Voljela sam te toliko, toliko ... da je umro od ljubavi .... ja još uvijek te volim
te volio sam toliko i toliko ...... da moji poljupci oblaci pokriva nebo
Voljela sam te toliko i bol ........ ..... oni su bili bolera noć
te volio sam toliko ... ........ ..... koji su bili bori životnog Verte
Voljela sam ..... .... ........ ..... zamislite poljubac bio topljenja dan i noć.
te volio sam toliko i toliko ...... zagrmi balade postala je vjetar
te volio sam toliko i kožu ........ ..... bio melem puž u usta
te volio sam toliko ... ....... ..... tvoj osmijeh, na moje ludilo ljubavi lijek
Sam volio ....... .... ...... ..... da čuje vaš glas, to je Djevica koji je govorio sa mnom.
Ali morao sam da toliko ljubavi, kao što je rijeka voda nosi u svojoj spušta
da nisi za mene i ja sam htjela na odredište da ostanu daleko
Štoviše, čak i danas kad se vidimo ... Sjećam se koliko sam volio
ali nešto me hladi da su male ptice moj trbuh nije grebanje.
Teško je vratiti se osjećati ono što sam osjećala za tebe kad je moja duša bila rob,
Voljela sam te toliko, toliko ... moje vene u anemiju su zabilježene,
nitko ne može uzeti da je ljubav koja mi je začarana svako jutro
ali još uvijek postoji .... a prijatelj će biti ono što nisu bili dragi.
Ali ipak, ja sam sretna osjećao sam se toliko ljubavi i ...
toliko, toliko ... da je život nakon što przi
a ako je sudbina razdvojiti naše vode ih ne pridruže,
Voljela sam te toliko, toliko da žive .... svoju ljubav i bez njega nisam ništa.
I kad bih samo ostavio je sjećanja ...
Pomažu mi da zapamtite ono što je nekad bio ...
koji je bio tako velik i tako lijepa da razmišljati što
Voljela sam te toliko, toliko ... da je umro od ljubavi .... ja još uvijek te volim
""" Te amé tanto, tanto y tanto .... """"
Te amé tanto y tanto ...... que mis besos cubrieron el cielo de nubes
te amé tanto y ........ ..... que el dolor, eran boleros de la noche
te amé tanto ... ........ ..... que el verte eran bocanadas de vida
te amé ..... .... ........ ..... que imaginarme un beso era derretirse noche y día.
Te amé tanto y tanto ...... que los truenos se volvieron baladas al viento
te amé tanto y ........ ..... que tu piel era bálsamo de caracol en mi boca
te amé tanto ... ....... ..... que tu sonrisa, hasta mi locura de amor curaba
te amé ....... .... ...... ..... que oír tu voz, era la Virgen quien me hablaba.
Pero tuve que dejar pasar tanto amor, como agua lleva el río en su bajada
que tú no eras para mí y quiso el destino que te alejaras
más, aún hoy cuando te veo ... recuerdo cuanto te amaba
pero algo se enfrió en mí, que los pajarillos mi barriga no rascaban.
Es difícil volver ha sentir lo que por ti senti cuando mi alma estaba esclava,
te amé tanto y tanto...que mis venas en anemia quedaron grabadas,
nadie podrá ocupar ese amor que me embrujó cada madrugada
pero sigues ahí ....y como amiga serás lo que no fuiste de amada.
Pero aún así, soy feliz de haber sentido tanto y amor ...
tanto y tanto ... que en la vida una sola vez te abrasa
y si el destino separó nuestras aguas para no juntarlas,
te amé tanto y tanto .... que vivir fue tu amor y sin él no soy nada.
Y aunque solo se halla quedado en recuerdos ...
ellos me ayudaran a recordar lo que un día sentía ...
que fue tan grande y tan bello que al pensar lo que
te amé tanto y tanto ...que muerto de amor.... te sigo amando.
te amé tanto y ........ ..... que el dolor, eran boleros de la noche
te amé tanto ... ........ ..... que el verte eran bocanadas de vida
te amé ..... .... ........ ..... que imaginarme un beso era derretirse noche y día.
Te amé tanto y tanto ...... que los truenos se volvieron baladas al viento
te amé tanto y ........ ..... que tu piel era bálsamo de caracol en mi boca
te amé tanto ... ....... ..... que tu sonrisa, hasta mi locura de amor curaba
te amé ....... .... ...... ..... que oír tu voz, era la Virgen quien me hablaba.
Pero tuve que dejar pasar tanto amor, como agua lleva el río en su bajada
que tú no eras para mí y quiso el destino que te alejaras
más, aún hoy cuando te veo ... recuerdo cuanto te amaba
pero algo se enfrió en mí, que los pajarillos mi barriga no rascaban.
Es difícil volver ha sentir lo que por ti senti cuando mi alma estaba esclava,
te amé tanto y tanto...que mis venas en anemia quedaron grabadas,
nadie podrá ocupar ese amor que me embrujó cada madrugada
pero sigues ahí ....y como amiga serás lo que no fuiste de amada.
Pero aún así, soy feliz de haber sentido tanto y amor ...
tanto y tanto ... que en la vida una sola vez te abrasa
y si el destino separó nuestras aguas para no juntarlas,
te amé tanto y tanto .... que vivir fue tu amor y sin él no soy nada.
Y aunque solo se halla quedado en recuerdos ...
ellos me ayudaran a recordar lo que un día sentía ...
que fue tan grande y tan bello que al pensar lo que
te amé tanto y tanto ...que muerto de amor.... te sigo amando.
'' 'Suze koje su mu Loba je Meiga rekli ... !!!!!
'' 'Suze koje su mu Loba je Meiga rekli ... !!!!!!!!!!
Hodao tragove stare i niske planine,
šuma Meiga gleda cvijeće i korijenje kako bi pripremili svoje feitizadas
Amores koji izliječiti bolesti ili bolove smirilo Alma,
stalo da njihov put ili zmija otrovnica ostaviti daždevnjaka
jer kao Meiga znao da se nitko ne bi usudio nauditi njegove korake,
, niti Lobos del Bosque ... će naučiti svoje oštre zube,
plus jedan od njih, možda najstariji od velikog stada Loba ...
Plakao je svoje rastegnut kazne na Black Rock stare planine ...
- Što ti se dogodilo Loba ... da je gotovo me prepala suze ...?
Jeste li se ozlijedio na jednoj nozi s tim zlom zamke ...?
-¡¡¡ Ajoj ... da imam ... Meiga bol ... da imam bol koja razdire mi dušu !!!
Što li su ti osim suza ... što ...? "Nemojte me panika .... i razgovarati ... !!!
-¿ Hablarte ....? "Moja bol ne može se objasniti jednostavnim riječima ... !!!
-¿ Znati da ste uzimajući stvarno se jako ljuti ... ....?
Ili je ona stara ... sad si postao djevojčica kada igraju ...?
"Hajde ... reci mi što ti se dogodilo .... i dati vam lijek za liječenje dušu !!!
-¡¡¡ Count me ... ..but Volio bih da nikada nije čuo Meiga htjeli slušati ...
Ayy -¡¡¡ ovaj stari Loba čini mi se da je vaša bol je ljubav ... Loba ..
Tko ti je rekao o Amores za to ... Loba začarati srce ...?
-¡¡¡ Dare sam govorio moji dolaze vjetrova iz pećine planine ...
Šapnuo sam Amores .... da ponavlja odzvanja .... 'zvučao u ušima ... !!
Rekao mi je gdje je vaš Ljubav .. Snovi u snovima su ... me začarana ...
a noću, kada je moj stari krevet, otišao sam u krevet umorna ....
Osjećao sam joj šuti ... uklanjanje moje plahte .... a tu pored mene je ...
Loše -¡¡¡ Loba ... kako čudno priča o ljubavi ste dobili ...
patiti na taj način, kada Ljubavni život uvijek daje u duši ...?
Aww ... Meiga -¡¡¡ dobro za mene ... Ljubav, uvijek sirovo uboda
a sada stara ... sam otkriti svoju veliku ljubav ... više ne mogu si pomoći, biti Amada
-¿ Jer ... ne mi reći da voliš ... kao što ti nitko nije volio i voli li ...?
Ona ne pripada svog velikog stada okolini ...? "Ne razumijem ... ništa !!!!
-¡¡¡ Me ostaviti s mojim bolovima ... Ne mogu vam reći tko me voli .. ..
i ja volim toliko ... da je ludo noći ostaviti na moj znak na plaži ..
-¡¡¡ Ako ne mi reći koga volite ... biti ja lud kad izađem iz kuće .. !!!
-¡¡¡ Govorio sam lijepih snova i od svoje stare pećine ... u snu ....
On me je poljubio u usne skrivaju na vjetru te noći me guši
Pomilovala sam moje tijelo tražio ... kad je moj znoj da ... došao sam ...
a kad noć ... kad mjesec Lunera .... tajno ... gledali smo ...
prodrla u moje mokro tijelo, a ne otići, zatvorio sam noge ...
Loba -¡¡¡ Ali ... tko ste pali postoji samo jedna rasa koja tako voli ...
a to je ljudsko koji mogu začarati tijelo žene koje vole ...?.
-¡¡¡ Aww ... Meiga Meiga ... ... kako sam mogao ga volim primio toliko uboda ...?
da ni vuk mogao mi dati miluje ljubavi ... To mi je dalo .. zabranjene ljubavi
samo on mogao reći mene ... svaki put .. riječi potrebno ... moja želja
a samo on mogao dati mi snove o ljubavi ... gdje ništa bitno ....
I Loba i on ... čovjek .... tako mila i slatke riječi ...
jer samo sjetiti svojih snova .... kad mi kaže da su snovi ...
Bila sam mokra postaje tako davno ... nije mi mokro ...
više ... Ne mogu ga volim ... ako ne i sa snovima kad mjesec Lunera sa mnom.
Loba -¡¡¡ Sada razumijem ... sad ... ja jako dobro što se događa s tobom znam ....
ste pali za ljudsko biće .... vaša rasa ... vuk ...
ali da ne bi trebali trpjeti za njega ... jer svaki put kad ti kaže da te voli ...
To je hraniti svoju ljubav i dobro ... kad je u Beyond plavkasto ... zvijezda ...
ne bude u dva tijela, a samo ti i on ... okrenuo vi ... Almas Blancas ...
će dati svu svoju ljubav u ovom životu ... ti poslao iz svoje planine ..
jer on zna da ne mogu voljeti .... ali u svojim snovima, da su snovi ...
Kada uklonite listove ... osjetiti vlagu svog tijela ... kad zagrljaju ...
I tako Loba shvatio ... da je to ljubav .... još uvijek samo san ....
BEYOND izdržati staru jamu, onu na pijesku na plaži ...
leti kao zmaj, immortalizing svaku želju u mirisnom Azahar
jer uz pomoć vjetra i ljubiteljima i nježnim uspavanke ...
ona će poslati svoju ljubav ... za njega ... kad noć se ne zaboravi ...
odvojiti listove i nečujan, zaglavi na svoje tijelo ...
... Prodrijeti u njemu, ona .... zadržati vlagu iz vašeg topline ljubavi ...
i zatvaranje njezine noge će reći: "Dragi ... spavanje ... a unutra ... NIKADA ostaviti ...."
Hodao tragove stare i niske planine,
šuma Meiga gleda cvijeće i korijenje kako bi pripremili svoje feitizadas
Amores koji izliječiti bolesti ili bolove smirilo Alma,
stalo da njihov put ili zmija otrovnica ostaviti daždevnjaka
jer kao Meiga znao da se nitko ne bi usudio nauditi njegove korake,
, niti Lobos del Bosque ... će naučiti svoje oštre zube,
plus jedan od njih, možda najstariji od velikog stada Loba ...
Plakao je svoje rastegnut kazne na Black Rock stare planine ...
- Što ti se dogodilo Loba ... da je gotovo me prepala suze ...?
Jeste li se ozlijedio na jednoj nozi s tim zlom zamke ...?
-¡¡¡ Ajoj ... da imam ... Meiga bol ... da imam bol koja razdire mi dušu !!!
Što li su ti osim suza ... što ...? "Nemojte me panika .... i razgovarati ... !!!
-¿ Hablarte ....? "Moja bol ne može se objasniti jednostavnim riječima ... !!!
-¿ Znati da ste uzimajući stvarno se jako ljuti ... ....?
Ili je ona stara ... sad si postao djevojčica kada igraju ...?
"Hajde ... reci mi što ti se dogodilo .... i dati vam lijek za liječenje dušu !!!
-¡¡¡ Count me ... ..but Volio bih da nikada nije čuo Meiga htjeli slušati ...
Ayy -¡¡¡ ovaj stari Loba čini mi se da je vaša bol je ljubav ... Loba ..
Tko ti je rekao o Amores za to ... Loba začarati srce ...?
-¡¡¡ Dare sam govorio moji dolaze vjetrova iz pećine planine ...
Šapnuo sam Amores .... da ponavlja odzvanja .... 'zvučao u ušima ... !!
Rekao mi je gdje je vaš Ljubav .. Snovi u snovima su ... me začarana ...
a noću, kada je moj stari krevet, otišao sam u krevet umorna ....
Osjećao sam joj šuti ... uklanjanje moje plahte .... a tu pored mene je ...
Loše -¡¡¡ Loba ... kako čudno priča o ljubavi ste dobili ...
patiti na taj način, kada Ljubavni život uvijek daje u duši ...?
Aww ... Meiga -¡¡¡ dobro za mene ... Ljubav, uvijek sirovo uboda
a sada stara ... sam otkriti svoju veliku ljubav ... više ne mogu si pomoći, biti Amada
-¿ Jer ... ne mi reći da voliš ... kao što ti nitko nije volio i voli li ...?
Ona ne pripada svog velikog stada okolini ...? "Ne razumijem ... ništa !!!!
-¡¡¡ Me ostaviti s mojim bolovima ... Ne mogu vam reći tko me voli .. ..
i ja volim toliko ... da je ludo noći ostaviti na moj znak na plaži ..
-¡¡¡ Ako ne mi reći koga volite ... biti ja lud kad izađem iz kuće .. !!!
-¡¡¡ Govorio sam lijepih snova i od svoje stare pećine ... u snu ....
On me je poljubio u usne skrivaju na vjetru te noći me guši
Pomilovala sam moje tijelo tražio ... kad je moj znoj da ... došao sam ...
a kad noć ... kad mjesec Lunera .... tajno ... gledali smo ...
prodrla u moje mokro tijelo, a ne otići, zatvorio sam noge ...
Loba -¡¡¡ Ali ... tko ste pali postoji samo jedna rasa koja tako voli ...
a to je ljudsko koji mogu začarati tijelo žene koje vole ...?.
-¡¡¡ Aww ... Meiga Meiga ... ... kako sam mogao ga volim primio toliko uboda ...?
da ni vuk mogao mi dati miluje ljubavi ... To mi je dalo .. zabranjene ljubavi
samo on mogao reći mene ... svaki put .. riječi potrebno ... moja želja
a samo on mogao dati mi snove o ljubavi ... gdje ništa bitno ....
I Loba i on ... čovjek .... tako mila i slatke riječi ...
jer samo sjetiti svojih snova .... kad mi kaže da su snovi ...
Bila sam mokra postaje tako davno ... nije mi mokro ...
više ... Ne mogu ga volim ... ako ne i sa snovima kad mjesec Lunera sa mnom.
Loba -¡¡¡ Sada razumijem ... sad ... ja jako dobro što se događa s tobom znam ....
ste pali za ljudsko biće .... vaša rasa ... vuk ...
ali da ne bi trebali trpjeti za njega ... jer svaki put kad ti kaže da te voli ...
To je hraniti svoju ljubav i dobro ... kad je u Beyond plavkasto ... zvijezda ...
ne bude u dva tijela, a samo ti i on ... okrenuo vi ... Almas Blancas ...
će dati svu svoju ljubav u ovom životu ... ti poslao iz svoje planine ..
jer on zna da ne mogu voljeti .... ali u svojim snovima, da su snovi ...
Kada uklonite listove ... osjetiti vlagu svog tijela ... kad zagrljaju ...
I tako Loba shvatio ... da je to ljubav .... još uvijek samo san ....
BEYOND izdržati staru jamu, onu na pijesku na plaži ...
leti kao zmaj, immortalizing svaku želju u mirisnom Azahar
jer uz pomoć vjetra i ljubiteljima i nježnim uspavanke ...
ona će poslati svoju ljubav ... za njega ... kad noć se ne zaboravi ...
odvojiti listove i nečujan, zaglavi na svoje tijelo ...
... Prodrijeti u njemu, ona .... zadržati vlagu iz vašeg topline ljubavi ...
i zatvaranje njezine noge će reći: "Dragi ... spavanje ... a unutra ... NIKADA ostaviti ...."
¡¡¡¡¡ El llanto que la Loba, a la Meiga le contaba ...!!!!!!!!!!
Caminaba por los senderos de la vieja y baja montaña,
la Meiga del Bosque buscando flores y raíces para preparar sus feitizadas
que curaban enfermedades de Amores o calmasen dolores del Alma,
sin importarle que a su paso salieran Serpientes o venenosas Salamandras
pues como Meiga sabía que nadie se atrevería a dañar sus pisadas,
ni los Lobos del Bosque ... le enseñarían sus dentaduras afiladas,
más uno de ellos, tal vez la más vieja Loba de la gran manada ...
lloraba sus penas estirada sobre la Roca Negra de la vieja montaña ...
- ¿ Que te ha pasado Loba ... que casi me asustan tus lágrimas ...?
¿ acaso te has hecho daño en una pata con esas malvadas trampas ...?
-¡¡¡ Ayy... que dolor tengo... Meiga...que dolor tengo que se me desgarra el Alma!!!
-¿ Que se te desgarra ... el qué...? ¡¡¡ no me asustes más .... y habla ...!!!
-¿ Hablarte ....? ¡¡¡ mis dolores no se pueden explicar con simples palabras...!!!
-¿ Sabes que estás consiguiendo ponerme de verdad ... muy enfadada ....?
¿o es que ahora de vieja... te has vuelto más niña que cuando de pequeña jugabas...?
¡¡¡ anda ... cuéntame que te ha pasado .... y un remedio te daré para curar tu Alma!!!
-¡¡¡ Contarme... me contaba Meiga ..pero ojalá escuchar nunca lo escuchara ...
-¡¡¡ Ayy que esta vieja Loba me parece que su dolor ... es de Loba enamorada ..
¿ quien te habló de Amores para que estos ... tu corazón de Loba embrujaran...?
-¡¡¡ Me hablaba atreves de los Vientos que a mi llegaban desde la cueva de la Montaña...
me susurraba de Amores .... que repetidos en los Ecos ....¡¡en mis oídos sonaban ...!!
me contaba Sueños donde su Amor.. en Sueños Son ... me embrujaban ...
y por las noches, cuando en mi vieja cama, cansada me acostaba ....
lo sentía silencioso... retirar de ella mis sabanas .... y allí a mi lado se quedaba ...
-¡¡¡ Pobre Loba ... ¿ en que extraña historia de Amor te has visto entregada ...
para sufrir de esa forma cuando el Amor da siempre Vida al interior del Alma ...?
-¡¡¡ Ayy ... buena Meiga ... que para mí el Amor, siempre fueron crudas puñaladas
y ahora de vieja ... descubro a MI GRAN AMOR ... más no puedo por él, ser Amada
-¿ Porque ... no me dices que tu enamorado ... como nadie te amó y te ama ...?
¿ acaso no pertenece al entorno de tu gran manada ...? ¡¡¡ no entiendo ... nada!!!!
-¡¡¡ Déjame con mis penas ... que no puedo contarte quien a mí .. me ama ..
y yo lo amo tanto ... que loca, bajo de noche a dejarle mi huella en la playa ..
-¡¡¡ Si no me cuentas a quien tanto amas... la loca seré yo, cuando me marche a mi casa..!!!
-¡¡¡ Me hablaba de bellos Sueños y que desde su vieja cueva ... en mi soñaba ....
me besaba con sus labios que escondidos en el Viento, que de noche me ahogaban ...
me acariciaba mi ansiado cuerpo... cuando el sudor a mi ... de él me llegaba ...
y al llegar la noche ... cuando la Luna Lunera .... a escondidas ... nos miraba ...
penetraba dentro de mi húmedo cuerpo y para que no saliera, yo las piernas cerraba...
-¡¡¡ Pero Loba ... ¿ de quien te has enamorado que solo hay una raza que así ama ...
y esa es la de los humanos que saben embrujar el cuerpo de las mujeres que aman ...?.
-¡¡¡ Ayy ... Meiga ... Meiga ... ¿ como pude amarle después de haber recibido tantas puñaladas...?
que ningún Lobo supo darme las caricias de Amor ... que ese PROHIBIDO AMOR me daba..
solo él supo decirme ... en cada momento .. las palabras que mis ansias necesitaban ...
y solo él supo darme Sueños de Amor ... en donde nada le importa ....
que yo sea Loba y él ... hombre de tan amantes y dulces .... palabras ...
pues solo pensar en sus Sueños.... cuando me dice que Sueños Son ...
se me vuelve ha humedecer lo que ya hace tanto tiempo ... no se me mojaba ...
más... no puedo amarlo ... si no es con los Sueños de la Luna Lunera cuando me acompaña.
-¡¡¡ Ahora te comprendo Loba ... ahora ... yo sé muy bien que es lo que te pasa ....
te has enamorado de un humano .... siendo tu ... una Loba de raza ...
pero no debes sufrir por ello ... pues cada vez que él te dice que te Ama ...
es para alimentar tu Amor y así ... cuando en el Más Allá ...de las Estrellas Azuladas...
no siendo los dos cuerpos y solo tú y él ... convertidos seáis ... en Blancas Almas ...
te entregará todo su Amor que en esta vida ... te mandaba desde su montaña ..
pues él, también sabe que no puedo amarte .... pero en su Sueños, que Sueños Son...
cuando te retira tus sabanas ... siente la humedad de tu cuerpo ... cuando lo abrazas...
Y así comprendió la Loba ... que aquel Amor .... siendo solo Sueños ....
perduraría MÁS ALLÁ de la vieja cueva, MÁS ALLÁ de la arena de la playa...
volando como una Cometa, inmortalizando todas sus ansias en AZAHAR perfumadas
pues con la ayuda del Viento y en forma de amantes y delicadas nanas ...
ella le mandaría su Amor ... para que él ... al llegar la noche no se olvidara ...
de separar sus sabanas y sigiloso, pegado a su cuerpo ...
dentro de él... penetrara ,que ella .... mantendría la humedad de su calor amoroso ...
y cerrando sus piernas le diría " Amado... duerme ... y de dentro... NUNCA salgas ...."
la Meiga del Bosque buscando flores y raíces para preparar sus feitizadas
que curaban enfermedades de Amores o calmasen dolores del Alma,
sin importarle que a su paso salieran Serpientes o venenosas Salamandras
pues como Meiga sabía que nadie se atrevería a dañar sus pisadas,
ni los Lobos del Bosque ... le enseñarían sus dentaduras afiladas,
más uno de ellos, tal vez la más vieja Loba de la gran manada ...
lloraba sus penas estirada sobre la Roca Negra de la vieja montaña ...
- ¿ Que te ha pasado Loba ... que casi me asustan tus lágrimas ...?
¿ acaso te has hecho daño en una pata con esas malvadas trampas ...?
-¡¡¡ Ayy... que dolor tengo... Meiga...que dolor tengo que se me desgarra el Alma!!!
-¿ Que se te desgarra ... el qué...? ¡¡¡ no me asustes más .... y habla ...!!!
-¿ Hablarte ....? ¡¡¡ mis dolores no se pueden explicar con simples palabras...!!!
-¿ Sabes que estás consiguiendo ponerme de verdad ... muy enfadada ....?
¿o es que ahora de vieja... te has vuelto más niña que cuando de pequeña jugabas...?
¡¡¡ anda ... cuéntame que te ha pasado .... y un remedio te daré para curar tu Alma!!!
-¡¡¡ Contarme... me contaba Meiga ..pero ojalá escuchar nunca lo escuchara ...
-¡¡¡ Ayy que esta vieja Loba me parece que su dolor ... es de Loba enamorada ..
¿ quien te habló de Amores para que estos ... tu corazón de Loba embrujaran...?
-¡¡¡ Me hablaba atreves de los Vientos que a mi llegaban desde la cueva de la Montaña...
me susurraba de Amores .... que repetidos en los Ecos ....¡¡en mis oídos sonaban ...!!
me contaba Sueños donde su Amor.. en Sueños Son ... me embrujaban ...
y por las noches, cuando en mi vieja cama, cansada me acostaba ....
lo sentía silencioso... retirar de ella mis sabanas .... y allí a mi lado se quedaba ...
-¡¡¡ Pobre Loba ... ¿ en que extraña historia de Amor te has visto entregada ...
para sufrir de esa forma cuando el Amor da siempre Vida al interior del Alma ...?
-¡¡¡ Ayy ... buena Meiga ... que para mí el Amor, siempre fueron crudas puñaladas
y ahora de vieja ... descubro a MI GRAN AMOR ... más no puedo por él, ser Amada
-¿ Porque ... no me dices que tu enamorado ... como nadie te amó y te ama ...?
¿ acaso no pertenece al entorno de tu gran manada ...? ¡¡¡ no entiendo ... nada!!!!
-¡¡¡ Déjame con mis penas ... que no puedo contarte quien a mí .. me ama ..
y yo lo amo tanto ... que loca, bajo de noche a dejarle mi huella en la playa ..
-¡¡¡ Si no me cuentas a quien tanto amas... la loca seré yo, cuando me marche a mi casa..!!!
-¡¡¡ Me hablaba de bellos Sueños y que desde su vieja cueva ... en mi soñaba ....
me besaba con sus labios que escondidos en el Viento, que de noche me ahogaban ...
me acariciaba mi ansiado cuerpo... cuando el sudor a mi ... de él me llegaba ...
y al llegar la noche ... cuando la Luna Lunera .... a escondidas ... nos miraba ...
penetraba dentro de mi húmedo cuerpo y para que no saliera, yo las piernas cerraba...
-¡¡¡ Pero Loba ... ¿ de quien te has enamorado que solo hay una raza que así ama ...
y esa es la de los humanos que saben embrujar el cuerpo de las mujeres que aman ...?.
-¡¡¡ Ayy ... Meiga ... Meiga ... ¿ como pude amarle después de haber recibido tantas puñaladas...?
que ningún Lobo supo darme las caricias de Amor ... que ese PROHIBIDO AMOR me daba..
solo él supo decirme ... en cada momento .. las palabras que mis ansias necesitaban ...
y solo él supo darme Sueños de Amor ... en donde nada le importa ....
que yo sea Loba y él ... hombre de tan amantes y dulces .... palabras ...
pues solo pensar en sus Sueños.... cuando me dice que Sueños Son ...
se me vuelve ha humedecer lo que ya hace tanto tiempo ... no se me mojaba ...
más... no puedo amarlo ... si no es con los Sueños de la Luna Lunera cuando me acompaña.
-¡¡¡ Ahora te comprendo Loba ... ahora ... yo sé muy bien que es lo que te pasa ....
te has enamorado de un humano .... siendo tu ... una Loba de raza ...
pero no debes sufrir por ello ... pues cada vez que él te dice que te Ama ...
es para alimentar tu Amor y así ... cuando en el Más Allá ...de las Estrellas Azuladas...
no siendo los dos cuerpos y solo tú y él ... convertidos seáis ... en Blancas Almas ...
te entregará todo su Amor que en esta vida ... te mandaba desde su montaña ..
pues él, también sabe que no puedo amarte .... pero en su Sueños, que Sueños Son...
cuando te retira tus sabanas ... siente la humedad de tu cuerpo ... cuando lo abrazas...
Y así comprendió la Loba ... que aquel Amor .... siendo solo Sueños ....
perduraría MÁS ALLÁ de la vieja cueva, MÁS ALLÁ de la arena de la playa...
volando como una Cometa, inmortalizando todas sus ansias en AZAHAR perfumadas
pues con la ayuda del Viento y en forma de amantes y delicadas nanas ...
ella le mandaría su Amor ... para que él ... al llegar la noche no se olvidara ...
de separar sus sabanas y sigiloso, pegado a su cuerpo ...
dentro de él... penetrara ,que ella .... mantendría la humedad de su calor amoroso ...
y cerrando sus piernas le diría " Amado... duerme ... y de dentro... NUNCA salgas ...."
"" "Maka ,,,," ""
"" "Maka ,,,," ""
'Bog pjesnika ... jer nikad nauči čitati ...
zar nije više ... i ne shvaćaju, ono što ja kažem ...?
'Što je djevojka čitanje priča zločince, prinčevi i princeze ... !!!
Kao recimo, Bog pjesnika zašto prozora i povukao vrata !!
"Ne mogu ... ne bih ... ali ja utopi oba tišinu da imam ...
ali zakoni ljudi nisu fer ... i reći ... prije nego umrem !!!
Jesam li to rekao u priči ...? 'To ide ... priče su snovi ... !!!
a ovo ... moj san pjesničkog ljubavi, mora biti skrivena, gdje je žao.
¡¡¡Siiii ... bacila sam prozor ... i ... vrata su bila istrgnut tako teško tlo
jer je nakon toliko dana bez sluha svoje uspavanke ... kad je to postalo,
ponovno sam snagu moje duše i tako se, sa dvije rupe ... otvoren ....
ne moram nazvati svoju špilju, otvorila sam srce, tu nadam se.
"To je konačno ... Bog pjesnika ... rekao i ventilirani žaljenje
ali vidjet ćete kako se to dijete čitati što će vjerovati ... kako čudno ... Nisam razumio priču?
'Neka pjesnička voli komplicirano kada ih osjetiti, patimo toliko .. !!!
'Pokrijte me usta ... Bog pjesnika za koje žele da joj to reći ..................
... 'Šutnja je ono što morate SAVE plus jedan mrtva tišina
Jer nikad Zamislite da je vaš možete vjetar pjesama ...
Oni nisu starije od osjećaj za to, tamo u tvoju šutnju
"Ostavi je na letenje s olovku ... sad da poezija je otkrio !!
"Hvala ti ... Bog pjesnika ... u pravu si, ja nikad ne reci da te volim ...
ali ... je volim u mojoj tišini ... Ne bih čak i spriječiti vjetar prestane vjetar
više ... tvoje riječi ... samo su božanske istine ... kad je pjesnik piše
On voli tako silno ... da ljudska ljudi ... vjerujem da su samo snovi.
'Bog pjesnika ... jer nikad nauči čitati ...
zar nije više ... i ne shvaćaju, ono što ja kažem ...?
'Što je djevojka čitanje priča zločince, prinčevi i princeze ... !!!
Kao recimo, Bog pjesnika zašto prozora i povukao vrata !!
"Ne mogu ... ne bih ... ali ja utopi oba tišinu da imam ...
ali zakoni ljudi nisu fer ... i reći ... prije nego umrem !!!
Jesam li to rekao u priči ...? 'To ide ... priče su snovi ... !!!
a ovo ... moj san pjesničkog ljubavi, mora biti skrivena, gdje je žao.
¡¡¡Siiii ... bacila sam prozor ... i ... vrata su bila istrgnut tako teško tlo
jer je nakon toliko dana bez sluha svoje uspavanke ... kad je to postalo,
ponovno sam snagu moje duše i tako se, sa dvije rupe ... otvoren ....
ne moram nazvati svoju špilju, otvorila sam srce, tu nadam se.
"To je konačno ... Bog pjesnika ... rekao i ventilirani žaljenje
ali vidjet ćete kako se to dijete čitati što će vjerovati ... kako čudno ... Nisam razumio priču?
'Neka pjesnička voli komplicirano kada ih osjetiti, patimo toliko .. !!!
'Pokrijte me usta ... Bog pjesnika za koje žele da joj to reći ..................
... 'Šutnja je ono što morate SAVE plus jedan mrtva tišina
Jer nikad Zamislite da je vaš možete vjetar pjesama ...
Oni nisu starije od osjećaj za to, tamo u tvoju šutnju
"Ostavi je na letenje s olovku ... sad da poezija je otkrio !!
"Hvala ti ... Bog pjesnika ... u pravu si, ja nikad ne reci da te volim ...
ali ... je volim u mojoj tišini ... Ne bih čak i spriječiti vjetar prestane vjetar
više ... tvoje riječi ... samo su božanske istine ... kad je pjesnik piše
On voli tako silno ... da ljudska ljudi ... vjerujem da su samo snovi.
""" LAS AMAPOLAS ,,,,"""
¡¡¡ Dios de los Poetas ...¿ porque ella al leerlo nunca se entera ...
acaso no es mayor ... y no se da cuenta, lo que decirle quiero...?
¡¡¡cual niña que lee un cuento de villanos, Príncipes y Princesas...!!!
¡ como decirle, Dios de los Poetas el porque arranqué la ventana y la puerta!!
¡¡¡ No puedo ... no debo ... pero me ahoga tanto el silencio que llevo ...
pero las leyes de los hombres no son justas...y antes de decir...muero!!!
¿ acaso se lo cuento en un cuento...? ¡¡que va ... los cuentos son sueños...!!!
y este ... mi sueño de amor poético, debe quedar oculto,allí donde lo siento.
¡¡¡Siiii... tiré la ventana ... y la puerta ... la arranqué tan fuerte que fue al suelo
porque después de tantos días sin oír tus nanas ... cuando esta volvieron,
recobré la fuerza de mi alma y así, con los dos huecos ... abiertos ....
no tendrás que llamar a mi cueva, donde abierto mi corazón, allí te espero.
¡¡¡ Ya está... Dios de los Poetas ... ya está dicho y desahogado mi lamento
pero verás como esa niña al leerlo creerá ... ¿ que extraño ... que no entendí el cuento?
¡¡¡que complicados amores Poéticos cuando al sentirlos, sufrimos tanto ..!!!
¡¡tápame la boca... Dios de los Poetas por querer decirle que la ..................
¡¡¡SILENCIO ...ES LO QUE DEBES GUARDAR, MÁS UN SILENCIO MUERTO
PUES ELLA JAMÁS PUEDE IMAGINAR QUE TUS POEMAS AL VIENTO...
NO SON MÁS QUE LO QUE POR ELLA SIENTES, ALLÁ EN TU SILENCIO
¡¡¡ DÉJALA VOLAR CON SU PLUMA...AHORA QUE LA POESÍA HA DESCUBIERTO!!
¡¡¡Gracias... Dios de los Poetas... tienes razón, jamás le diré que la quiero ...
pero ... amarla en mi silencio ... no me lo impedirá aunque deje de soplar el viento
más... tus divinas palabras ... solo son verdades ... cuando el Poeta está escribiendo
ama con tanta intensidad ... que las personas humanas ...creen que solo son sueños.
acaso no es mayor ... y no se da cuenta, lo que decirle quiero...?
¡¡¡cual niña que lee un cuento de villanos, Príncipes y Princesas...!!!
¡ como decirle, Dios de los Poetas el porque arranqué la ventana y la puerta!!
¡¡¡ No puedo ... no debo ... pero me ahoga tanto el silencio que llevo ...
pero las leyes de los hombres no son justas...y antes de decir...muero!!!
¿ acaso se lo cuento en un cuento...? ¡¡que va ... los cuentos son sueños...!!!
y este ... mi sueño de amor poético, debe quedar oculto,allí donde lo siento.
¡¡¡Siiii... tiré la ventana ... y la puerta ... la arranqué tan fuerte que fue al suelo
porque después de tantos días sin oír tus nanas ... cuando esta volvieron,
recobré la fuerza de mi alma y así, con los dos huecos ... abiertos ....
no tendrás que llamar a mi cueva, donde abierto mi corazón, allí te espero.
¡¡¡ Ya está... Dios de los Poetas ... ya está dicho y desahogado mi lamento
pero verás como esa niña al leerlo creerá ... ¿ que extraño ... que no entendí el cuento?
¡¡¡que complicados amores Poéticos cuando al sentirlos, sufrimos tanto ..!!!
¡¡tápame la boca... Dios de los Poetas por querer decirle que la ..................
¡¡¡SILENCIO ...ES LO QUE DEBES GUARDAR, MÁS UN SILENCIO MUERTO
PUES ELLA JAMÁS PUEDE IMAGINAR QUE TUS POEMAS AL VIENTO...
NO SON MÁS QUE LO QUE POR ELLA SIENTES, ALLÁ EN TU SILENCIO
¡¡¡ DÉJALA VOLAR CON SU PLUMA...AHORA QUE LA POESÍA HA DESCUBIERTO!!
¡¡¡Gracias... Dios de los Poetas... tienes razón, jamás le diré que la quiero ...
pero ... amarla en mi silencio ... no me lo impedirá aunque deje de soplar el viento
más... tus divinas palabras ... solo son verdades ... cuando el Poeta está escribiendo
ama con tanta intensidad ... que las personas humanas ...creen que solo son sueños.
'' U vjetar .... mi i dalje volim .. !!!!!
'' U vjetar .... mi i dalje volim .. !!!!!
Svjetlo u noći upaliti moje vrijeme
koji konji galopiraju uz more
bez dodira slane, plave i hladne valove.
Misli da je skuplja u mojim starim usamljenosti
tišina kao mjesec me vidi za vas
i sunce mirno spava do zore.
Nježni trenuci samoće u kojoj počiva
dušo moja, da u nekom drugom trenutku plakati
više, da se osjećaju svoju ljubav u daljini, moje srce zove te.
Možete odbiti sudbinu naši dragi riječi,
što može potamniti sunce i promjene mjesec kreveta
Osim toga, naše ljubavi i leti na vjetru i to će biti njihov dom.
Tko može vjerovati da je to samo san,
tko može reći da su igre samo slatke riječi ...?
Štoviše, samo ti i ja znamo ... da te volim i da me voliš ...
I ne trebaju usta ukrasti poljupce si mi poslati,
Ne moram milovati svoje tijelo, jer moje ruke,
na vjetru palpated lice, grudi, pa čak i svoju dušu.
Postoji samo udaljenost, ali kad padne noć
i tiho, ja odvojite listove, zmija mog tijela
izgleda tjeskobno topline da me zadrži u crijevima.
I tihi ali tresu prodire svoje jama
za uplatu, ljubavi svoje mokro tijelo,
eliksir mog života, postupno uklanjanje .... meni ide.
I zajedno, u tom tajanstvenom i topao vjetar ...
Živimo dan i noć, sanja i čeka ...
On je ujediniti naše duše, onu u kojoj žive ljudi.
Svjetlo u noći upaliti moje vrijeme
koji konji galopiraju uz more
bez dodira slane, plave i hladne valove.
Misli da je skuplja u mojim starim usamljenosti
tišina kao mjesec me vidi za vas
i sunce mirno spava do zore.
Nježni trenuci samoće u kojoj počiva
dušo moja, da u nekom drugom trenutku plakati
više, da se osjećaju svoju ljubav u daljini, moje srce zove te.
Možete odbiti sudbinu naši dragi riječi,
što može potamniti sunce i promjene mjesec kreveta
Osim toga, naše ljubavi i leti na vjetru i to će biti njihov dom.
Tko može vjerovati da je to samo san,
tko može reći da su igre samo slatke riječi ...?
Štoviše, samo ti i ja znamo ... da te volim i da me voliš ...
I ne trebaju usta ukrasti poljupce si mi poslati,
Ne moram milovati svoje tijelo, jer moje ruke,
na vjetru palpated lice, grudi, pa čak i svoju dušu.
Postoji samo udaljenost, ali kad padne noć
i tiho, ja odvojite listove, zmija mog tijela
izgleda tjeskobno topline da me zadrži u crijevima.
I tihi ali tresu prodire svoje jama
za uplatu, ljubavi svoje mokro tijelo,
eliksir mog života, postupno uklanjanje .... meni ide.
I zajedno, u tom tajanstvenom i topao vjetar ...
Živimo dan i noć, sanja i čeka ...
On je ujediniti naše duše, onu u kojoj žive ljudi.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)