TALKING SA Camilo Caamaño Gestido gdje umjetnost
Izvučeni na putu da bude priding Naši ljudi
Sjedeći na bijelom kamenu mramora Green Mountain
i on ima kao pratilac u obližnji EKO pjesnik,
a slikar promatra kristalno vodama Ria
Oni su nadahnuća lijepu sliku u svom umu, tiho razgovor.
Bez usporedbe, umjetnost i umjetnost mogu imati više vrijednosti u
Riječ kad se ostavlja dušu koja utjelovljen Bohemian slatke četke
rekao je pjesnik, jer vjerujem da je 2 + 2 = 4, pod Neba i Zemlje
dok je ono što vaš um ... plazme ovisi o tome tko ga vidi.
Možda se tako stari pjesnik, ali kao što vas baciti zvukove vjetra
Eko čuli isto i na isti način u cijeloj zemlji,
s mojim slikarstva ... ja dobiti taj ravne linije Curven ...
Sea pridružuje vjetru ... kao i svaki vidi i kreira.
Slikar -¡¡¡ ne razumijem !!! Volim jer ako joj kažem da Poetisa
Pisao je na mojoj zemlji ... "i gdje se sakriti ... ste zabrinuti iznenađeni"
dok je tebe, boje tragova u zakrivljenih linija u Wind Surf
plutajući bos, u nadi da će shvatiti što dolazi iz duše.
Ne bojite za mene razumiju me, ali da traže
među crne ili bijele siluete, između valjanja zelena i
Crvena linija, koja je u mom umu ljubavi ih baca, jer
Voljeti ili mrziti ići, ovisno o tome što osjećam za mene.
"Rekao si mi pjesmu svog Zemlji", gdje se sakriti ... "
više ću vam reći o drugom lijepe žene, sjedi na sjedalu vlaka
na prozoru koji imitira svoje tijelo; dok spava izgleda da mislim ...
njegove usne ... ali čekati pet ljubi bolesna srca uspjeti.
Jasno -¡¡¡ Painter ... !!! On je za spavanje žena, a čini se da je lijepa ...
Pjesnik -¡¡¡Que su naivni, jer to nije ono što mi je četka otkriva,
za mene su jednostavne snove, jer čak i ako smatrate da joj je u snu,
ona je i dalje Mountain budan, a ona nikada nije bila daleko.
Sudbina je viđenje samo kao ljubav i poljupci razdvaja ih uspjeti
To će biti jako lijepo ono što vam reći Pintor, ali samo će se odraziti umjetnosti
Plod oblik i Silent tko slatko, vidi sliku
dok sam se baciti u vjetar da se na Eco, mi vraća.
Pjesnik, slikam za sebe i moje tople četke su kao za vas
Volim tople svjetla na puni mjesec noći, ali izgleda
I njihove ljubavi kad je hladan vjetar budi moj Amada
Umjetnost za umjetnost i uvijek će biti s vama kistova ili ako je riječ zvuči.
onda -Sigamos Slikar, razmišljajući o svom platnu i ja
na Eko ravnice osjećaja čuvamo
iako nitko ne razumije, jer u našim mislima
Amar je jednaka ili u Wordu ili kist izražava
¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?
CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO
Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.
-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores en
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.
-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al Viento
en el Eco se escuchan igual y de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las ve y las recrea.
-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas, esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.
-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio irán dependiendo de lo que por mí sientan.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
sus labios… cinco besos esperan pero a su enfermo corazón no llegan.
-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha desvela,
para mí son simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.
Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-Será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me viene de vuelta.
-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de Amor en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o si la Palabra suena.
-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, pues en el interior de nuestra mente
Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.
No hay comentarios:
Publicar un comentario